دیوان شمس - غزلیات

اگر لحظه‌ای از هوس‌ها و هم‌نشینان نااهل فاصله بگیری، به همان بینش و شهود معنوی دست خواهی یافت که پیامبران و اولیای خدا به آن نائل شدند.

از ادعای خدایی کردن و خودبینی دست بردار و به جای آن، بنده‌ای خالص باش. در این صورت، برخلاف دیدگاه عقل‌گرایان معتزلی که دیدار خداوند را محال می‌دانند، تو خواهی توانست به دیدار او نائل شوی.

اگر مدعیِ رندی و عاشقی هستی، از جاهلان و کوته‌فکران دوری کن و با باز کردن چشم دل، خود را مهیای دریافت انوار ابدی خداوند ساز.

در غیاب دیگران، عیب‌جویی مکن و قضاوت را به خداوند که دانای اسرار است بسپار. از جهل و نادانی دوری کن و دست از فریبکاری و نفاق بردار.

با اشکِ ندامت، غسل کن و نمازت را با سوز و گداز و نیاز قلبی به جای آور تا از شرابِ عشقِ ازلی، مست و از خود بی‌خود شوی.

مانند حضرت موسی، با تمام وجود بانگِ «خدایا خود را بر من بنما» سر ده و همچون حضرت علی، با نفسِ کافر و سرکش خود، مردانه مبارزه کن.

برای رسیدن به شیرینیِ حقیقت، باید به سراغ دکانِ معنوی شمس تبریزی بروی. تو که در دنیای مادی (سرکه) غرق هستی، هنوز برای چشیدن حقیقت (عسل) آماده نیستی مگر آنکه خود را پالایش کنی.