دیوان شمس - غزلیات

از قید و بندهای این جهان مادی بپر و فاصله بگیر تا به پادشاهیِ ملکوت برسی؛ بشتاب و به سوی منبع شیرینی و معنویت حرکت کن تا تو نیز خود به سرچشمه‌یِ شیرینی بدل شوی.

همچون شهاب‌سنگ برای از بین بردنِ دیوِ نفس، پرشی جسورانه داشته باش؛ هنگامی که از جایگاهِ ستاره‌ایِ خود جهش کنی، به جایگاهِ رفیعِ آسمانِ حقیقت می‌رسی.

هنگامی که نوح قصدِ سفر در دریایِ طوفانیِ حق می‌کند، تو برای او کشتی باش و چون مسیحا به سوی آسمانِ عروج می‌رود، تو نردبانِ صعودِ او باش.

گاهی همانندِ عیسیِ مریم، طبیبِ دردهایِ جانِ انسان‌ها باش و گاهی همچون موسیِ عمران، به مقامِ شبانی و هدایت‌گریِ بندگانِ خدا برس.

برایِ پخته‌شدن و کمالِ تو، آتشی معنوی و مقدس وجود دارد؛ اگر از این آتش بگریزی و عقب‌نشینی کنی، همچون افرادِ خام و ناتوان، به پستی و بطالت دچار خواهی شد.

اگر از این آتشِ سختی‌ها فرار نکنی، کاملاً پخته و کمال‌یافته می‌شوی؛ و همچون نانی که در تنور پخته شده، عزیزِ سفره‌یِ هستی و رئیسِ این خوانِ معنوی خواهی شد.

هنگامی که بر سفره‌یِ حقیقت قرار بگیری و همراهانِ راه، تو را بپذیرند، همچون نانی که قوتِ جان است، تو نیز مددکارِ روحِ دیگران و خودِ جانِ زندگی می‌شوی.

اگرچه اکنون معدنی از رنج و اندوهی، اما با استقامت و صبر به گنجِ معرفت تبدیل می‌شوی؛ اگرچه اکنون مانندِ خانه‌ای پوشیده و نهان هستی، اما خود به دانایِ اسرارِ غیب بدل می‌شوی.

من این حقیقت را بر زبان آوردم و از آسمان ندایی به گوشِ جانم رسید که می‌گفت: اگر این‌گونه که گفتم عمل کنی، به همان مقامِ والایی که گفتی دست خواهی یافت.

خاموشیِ دهان برای این است که شیرینیِ حقیقت را بچشی، نه اینکه از روی تنبلی دست زیرِ چانه بگذاری و هیچ کاری نکنی.