دیوان شمس - غزلیات

روحِ من با تجربه‌ی تولدی دوباره، از بندِ خودخواهی و وجودِ مادی رها شد؛ در حالتی از سرمستی و بی‌خودی، این جانِ رهاشده، اسیر و شکارِ پادشاهِ حقیقی (خداوند) گشت.

چه وجودِ شگفت‌انگیزی است که ناگهان در نیستی و فنا از منِ خویش، به زندگیِ حقیقی دست یافت؛ و چه مقامِ بلندی است که انسان با فروتنی و پایین آوردنِ سرِ غرور، به اوجِ کمال رسید.

آن حقایقی که پیش‌تر برایم پوشیده بود، اکنون آشکار و درست گشت، زمانی که تو ای محبوبِ من (همچون ماهِ درخشان)، مرا در راهِ اصلاح و کمال، شکستی و غرورم را در هم ریختی.

وقتی عشقِ تو همچون جراح، رگِ جانم را برای بیرون ریختنِ خونِ آلوده‌ی هوی و هوس باز کرد، من سبک‌بال شدم؛ چه دستِ توانمندی داری که با یک جراحیِ عاشقانه مرا نجات دادی.

طبیبِ فقر (تهیدستی از تعلقات) آمد و دستِ دلم را گرفت و گفت: مژده باد تو را که از رنج و زحمتی که هستی و خودخواهی برایت ایجاد کرده بود، رهایی یافتی.

تو از انتظارِ بیهوده برای وزیدنِ نسیمِ خوشبختی و سرنوشت رها شدی؛ نه دیگر اسیرِ تلاطم‌های دریای دنیا هستی و نه بندِ کارهای بیهوده به دست و پایت است.

از شمسِ تبریزی این کالاهای معنوی را خریداری کن و به سوداگریِ عرفانی بپرداز؛ چرا که کیسه‌ی جانت را با سکه‌های زرِ معرفتِ او پر کرده‌ای، پس آن را محکم نگه دار.