دیوان شمس - غزلیات

مسلم و قطعی است که یار، دل من را روشن و افروخته کرده است؛ چه عشق ارزشمندی که فضل الهی به من عطا کرد، چه روز فرخنده و مبارکی است.

اگر در این راه سرم را از دست بدهم، بگو که مهم نیست؛ زیرا حقیقتِ وجودِ من، همان یار است. من از دغدغه‌های ظاهری، مقام، عناوین دنیوی و کلاه‌دوزی (تکاپو برای جاه و جلال) رها شده‌ام.

محبوب لب به گوش من نزدیک کرد و رازی را زمزمه کرد و گفت: حقیقتی را به تو می‌آموزم، البته اگر تو خود نیز آمادگیِ آموختن داشته باشی.

همان‌طور که آهوی ختنی با چریدن در مراتعِ خوش، خونش به مشکِ خوشبو تبدیل می‌شود، تو نیز اگر لحظه‌ای از کلام و حضورِ شیرینِ ما بهره‌مند شوی، وجودت سرشار از عطرِ معنویت خواهد شد.

تو که به مقامِ والای جانِ جانان رسیده‌ای، دیگر چرا سنگینیِ ننگِ وابستگی به جسم و تن را تحمل می‌کنی؟ تو که به معدنِ طلای بی‌پایان دست یافته‌ای، چرا به دنبال جمع‌آوری تکه‌های کوچک و ناچیز (حبه) هستی؟

دیگرِ همراهان و رفیقان را به مجلسِ پاکان و خوبان هدایت کن و همچون حضرت خضر، راهنمای آنان برای رسیدن به سرچشمه حیات و جاودانگی باش.

شرابِ نابِ عشقِ حقیقی رسیده است که از انگور و تاکستان‌های زمینی نیست؛ شکرِ معنویت بر سرِ ما ریخته شده و این شیرینی از نوعِ شکرهای بازاری و خوزی (خوزستانی) نیست.

هوی و هوسِ دنیوی همچون آتشی سوزان است که تو مانند پروانه‌ای بازی‌خورده به سوی آن می‌روی؛ چرا پر و بالِ روح خود را در این شعله‌ی بیهوده و پوچ می‌سوزانی؟

سکوت کن، چرا که عموم مردم تفاوت بین اصلِ پیام (بانگ) و بازتابِ توخالیِ آن (صدا) را نمی‌فهمند؛ تنها تو هستی که تفاوت بین حقیقتِ ارزش (فیروزه) و ظاهرسازیِ موفقیت‌آمیز (پیروزی) را درک می‌کنی.