دیوان شمس - غزلیات

نگاهت تنها به من (پیر) باشد، زیرا اگر به کسی جز من بنگری، یقیناً از عشق خداوند بی‌خبر و ناآگاه خواهی ماند.

به آن چهره‌ای بنگر که ملاحت و زیبایی‌اش را از حضرت حق وام گرفته است؛ شاید ناگهان از برکتِ نظر کردن به آن رخ، نصیبی از عالم غیب و دولتی معنوی برایت حاصل شود.

از آنجا که عقل برای تو همچون پدر و جسم همچون مادر بوده است، اگر خود را فرزندِ این راه معنوی می‌دانی، به زیباییِ چهره‌یِ پدر (پیر و راهبر عقلانی) بنگر.

بدان که پیر و مرشد کامل، سراسر آینه‌ی صفات خداوند است، اگرچه در ظاهر و به چشمِ بشریِ تو، انسانی معمولی به نظر می‌رسد.

او در نگاه تو همچون کف دست محدود است، اما در حقیقتِ خود، دریایی بی‌کران است. او به چشم مردمِ ظاهربین، ساکن به نظر می‌رسد، اما باطنش هر لحظه در حال سیر و سلوک در عوالم بالاست.

هنوز حقیقتِ حالِ پیر برایت مبهم است و در شناخت او درمانده‌ای؛ چه بی‌هنری بزرگی است که با وجود هزاران نشانه‌ی روشن (آیت کبری) در او، هنوز او را آن‌گونه که هست، نشناخته‌ای.

آن صورتِ روحانی و حقیقتِ قدسی، به جان و دلِ تو که حکم مریمِ عذرا را دارد، از درگاه خداوند که منزه از قیود عالم ماده (خشکی و تری) است، وارد شد.

از آن نَفَسِ قدسی که راز روح الهی در آن نهفته بود، آن پیام‌آورِ راهگذر (پیر کامل)، دلِ تو را آبستنِ حقایق کرد.

ای دلی که از آن پادشاهِ معنا (پیر) باردار شدی، هنگامی که این حملِ معنوی در تو می‌جنبد و به جنب‌وجوش می‌افتد، به درون خود بنگر و آن حقیقت را مشاهده کن.

هنگامی که این حمل و بارِ معنوی به واسطه‌ی شمس تبریزی در تو شکل گرفت و متولد شد، تو خودِ دل باش و همچون دل، به سوی عالم غیب پرواز کن.