دیوان شمس - غزلیات

اگر تمام آسمان‌ها و جهان هستی از تو روی برگردانند و با تو دشمن شوند، قسم به جان خودم که نباید بترسی و هیچ نگرانی به دل راه دهی.

اگر قلبت در برابر سختی‌ها و اندوهِ ناشی از عشق، گشوده و آماده پذیرش نیست، یقین داشته باش که در درگاهِ شاهِ هستی، عاشقی سطحی و ناچیز هستی.

فقط از آن رنجی بترس که تو را به گنج (دنیوی یا کاذب) پیوند می‌دهد، نه از رنج‌هایی که از جانب مردم می‌رسد؛ زیرا خشم خداوند مانند کینه‌توزی انسان‌ها از روی جهل نیست (و در آن حکمتی نهفته است).

اگر غیر از گوهرِ وجودی معشوق، چیز دیگری را به عنوان ارزشمندترین سرمایه و گوهر بشناسی، آن حقیقتِ اصلی تو را نمی‌پذیرد، چرا که ذات تو ناپاک و بی‌اصالت است.

و اگر مانند زن باردار، با هر شایعه و اتفاق کوچکی دچار لرزش و اضطراب می‌شوی، بدان که از حقیقتِ «امانت الهی» هیچ بویی نبرده‌ای و آن را درک نکرده‌ای.

پسند و سلیقه خودت را کنار بگذار و خواستِ محبوب را دنبال کن؛ چرا که فقط کسی به شیرینیِ حقیقت می‌رسد که از شیرینی‌های زودگذرِ دنیوی بگذرد.

از حالات و ذوق‌های درونی‌ات با کسی که همدل و هم‌نفس تو نیست، سخنی نگو؛ زیرا او از دنیایی دیگر است و تو صاحبِ عالمی دیگر هستی و بین شما تفاوت بنیادی وجود دارد.