دیوان شمس - غزلیات

به نیتِ رسیدن به سرچشمه‌یِ معرفت به سراغِ چاه رفتم؛ از عمقِ این جایگاه، زیباییِ بلندمرتبه و شکوهمندی همچون حضرت یوسف پدیدار شد.

بی‌درنگ و با اشتیاق دست به دامانِ پیراهنش زدم؛ رایحه‌یِ خوشِ آن پیراهن که نمادِ وصلِ الهی است، چشمِ جانم را بینا کرد و حقیقت را به من نشان داد.

با شگفتی به درونِ چاه نگاهی انداختم؛ ببین که چگونه نمک و جذابیتِ بی‌نظیرِ او، آن فضایِ تنگ و تاریک را به دشتِ وسیعِ زیبایی بدل کرده است.

برایِ آن کسی که طالبِ حق است (مانند کلیم‌الله)، هر کجا که باشد میقات و وعده‌گاهِ دیدار است؛ اگرچه چشمِ ظاهرش کور باشد، در آنجا به مقامِ دیدارِ الهی (طورِ سینا) می‌رسد.

با وجودِ سرزنشِ رقیبی که می‌گفت چرا از این معشوق دور نمی‌شوی، من از حالا به بعد تنها به این چاه و این معشوقِ زیبا وفادار می‌مانم.

کسی که از نفسِ مسیحایی‌اش صد هزار مرده زنده می‌شود، جایِ تعجب نیست اگر با نگاهش پیر را نیز به جوانیِ دوباره برساند.

هزاران گنجِ دنیا در برابرِ چنین معدنِ عظیمی از زیبایی، گدا و ناچیزند؛ هزاران سکه‌یِ نقره‌فام نیز فدایِ آن رویِ درخشان و سیمینِ تو باد.

جهان مانندِ آینه‌ای است که سراسر پر از نقش و نگارِ زیباییِ توست؛ اما شگفتا که با این همه زیباییِ بی‌نقص، آیا کسی هست که بتواند رویِ زیبایِ تو را بدونِ نیاز به آینه تماشا کند؟

تو سخن بگو؛ چرا که از شیرینیِ کلام و شهدِ لبانِ تو، دیگر برایِ من نه عقلی باقی مانده، نه اندیشه‌ای و نه حتی قدرتِ تصمیم‌گیری.