دیوان شمس - غزلیات

عشق، هنگامی که به دلی راه می‌یابد، همچون فرمانروایی در جایگاه خود مستقر می‌شود و در نتیجه‌ی این حضور، از عمقِ جانِ آن دل، چشمه‌هایِ فیض و شیرینیِ معنوی جوشیدن می‌گیرد.

دعا، کلیدِ برآورده شدن نیازهای مردم است؛ چرا که حقیقتِ جانِ تو خودِ دعا و تأییدِ الهی (آمین) است. به عبارت دیگر، تو خود مظهرِ استجابت هستی.

ای دل، در عالمِ معنویت و حقیقت (خرابات)، تفاخر و خودخواهی تو را خریداری نمی‌کنند؛ پس تا زمانی که در این جهان هستی، از غرور و تظاهر به آبرو و مقام دست بردار.

در عالمِ پیش از آفرینش (عالمِ الست)، جانِ تو بدونِ قیدِ جسم بود؛ اکنون که حقیقتِ اصلی خود را شناختی، چرا برای این تنِ خاکی غصه می‌خوری؟

تو صاحبِ همتی بلند هستی که تا آسمان‌ها پرواز می‌کند؛ پس چرا خود را درگیرِ مسائلِ پست و مادی مثلِ تأمینِ مرکب و اسبابِ دنیوی کرده‌ای؟

به خودت بگو که چه چیزی را جستجو کردی که به دست نیاوردی؟ اکنون بیا و دریاب که تو خود پادشاهِ همه پادشاهانِ معنوی هستی.

ارزشِ وجودیِ تو از تاجِ تمامِ پادشاهانِ جهان بیشتر است و تو برای آن حقیقتِ پنهانی که در جان داری، هزاران مهر و کابینِ گران‌بها ارزانی می‌کنی.

چرا این‌گونه سخت و حریصانه به قوانینِ مادیِ جهان چنگ زده‌ای، در حالی که جایگاهِ تو فراتر از فلک و قوانینِ اخترانی همچون زهره است؟

روزِ تجلیِ نورِ تو، فرشتگان بر تو سجده می‌کنند؛ پس به وسوسه‌یِ کسانی که تو را به خاطرِ جسمِ خاکی‌ات (طین) تحقیر می‌کنند، گوش مده.

تو با راستی و اخلاص کمر به خدمتِ دین بستی؛ اکنون کار به جایی رسیده است که دینِ حق، تو را خادمِ خود می‌داند، چرا که تو خود عینِ دینی.

زمانی تو را همچون ستاره‌ای کوچک با انگشت نشان می‌دادند (ناچیز بودی)، اما اکنون همچون خورشید، وجودت برای همگان آشکار و مبرهن است.

اگرچه مقامِ تو چنان بالاست که شایسته‌یِ ناز کردن هستی، اما هرگز نیاز و تواضع را ترک مکن؛ چرا که برای زیباییِ عشق، وجودِ هر دو (ناز و نیاز) لازم است.

سکوت کن، تو که دستورِ خواندن (اقرا) را اجرا کردی و به آن عمل نمودی؛ اکنون از پوسته‌ی ظاهرِ کلمات بگذر، زیرا زمانِ آن رسیده که به مغز و حقیقتِ هستی (والتین) برسی.