دیوان شمس - غزلیات

اگر مردم نشان و بویی از تو (عشق و حضور تو) دریافت نمی‌کردند، قطعاً از شدتِ حسرت و دوری از تو، جان می‌باختند.

اگر جانِ آدمیان رایحه و نشانی از روحِ تو را در خود نمی‌یافت، قدر و قیمتی برایِ جان و دلِ خود قائل نبودند و آن را همچون استخوانی بی‌ارزش، پیشِ سگ می‌انداختند.

اگر پرتوِ الطافِ تو بر گواراییِ آب نمی‌تابید، نوشیدنِ آن برایِ آدمی همچون زهرِ مهلک بود و همه از تشنگی و تلخیِ روزگار می‌مردند.

اگر ذره‌ای از آن شرابِ عشقِ تو بر خاکِ زمین نمی‌ریخت، اصلاً چه دلیلی داشت که ستارگان با چنین اشتیاقی به گردِ این زمین بچرخند؟

اگر خورشیدِ جاودانگیِ تو گرمایِ وجودش را به هستی نمی‌بخشید، ماهِ تموز (اوج گرما) و تمامِ گیاهان و نباتاتِ عالم از سرمایِ نیستی، خشکیده و پژمرده می‌شدند.

تو از همه چیز پاک و منزهی، اما اینکه چگونه با جهانِ خاکی آمیخته‌ای، شگفتیِ بزرگی است؛ افسوس که پرده‌یِ این راز را نمی‌توان به آسانی کنار زد.

اگر این پرده‌هایِ حجاب نبود، سالکان و عاشقان که به سوی تو در حرکتند، چنان ازدحامی می‌کردند که از شدتِ فشار و تراکم، پاهایِ یکدیگر را درهم می‌شکستند.

اگر آن حقیقتِ قدسی و روحِ پاک، بی‌واسطه‌یِ پرده‌ها بر آدمی آشکار می‌گشت، دیگر کسی برایِ جسم و بدن ارزشی قائل نبود و همگان آن را در برابرِ عظمتِ جان، ناچیز و فانی می‌شمردند.

اگر آن رنج و سختی که تو در خیالِ خود پرورده‌ای حقیقت داشت، تمامِ زیبارویان و عاشقان از غصه و بیماری، زرد و بیمارگونه می‌شدند.

اگر جز تصورِ زیبایِ تو در این عالم صورت و شکلی وجود نداشت، شراب‌هایِ صاف و گوارا هم تیره و تار می‌شدند و چیزی جز تفاله و دُرد نمی‌ماند.

اگر من خاموشی پیشه کنم و رازِ عشق را باز نگویم، حقیقتِ آن خود به خود دریافت می‌شود؛ حتی اگر تمامِ مردم با زبان‌هایِ مختلف آن را ندانند.