دیوان شمس - غزلیات

مانند سپیده‌دم خندیدی و راه را بر تاریکی‌ها و بلاها بستی؛ و مانند جلا‌دهنده‌ای که زنگار را می‌زداید، غم‌ها را از آینه دل پاک کردی.

چه لباس‌هایی که در اوج شوریدگی ندریدی (نشانه رهایی از تعلقات) و چه خرقه‎هایی (نشانه تظاهر) که دزدیدی، و چه گوش‌هایی که با کلامت گرفتی و به سوی عیش و لذت معنوی کشاندی.

چه شعله‌های اشتیاقی که برپا نکردی و چه دیگ‌های (آمادگی‌های) درونی که نپختی (به کمال نرساندی)، و چه اسراری که درک کردی و چه مسیرهایی که پرسیدی و پیمودی.

از عقلِ جزئیِ محدود گذشتی و در گستره‌ی دل (فراتر از عقل) نفس کشیدی، و همچون درختِ سروِ همیشه سبز و آزاده، در گلشنِ حقیقت به زیبایی شکوفا شدی.

اگر حقیقتاً سرمست از باده‌ی عشقی، پس چرا دهانت را بر بستنِ سخن بسته‎ای و چرا قلم را شکسته و ورق را دریده‌ای؟ (چرا سکوت اختیار کرده‌ای؟)

چه شاخه‌هایِ معرفت که تکاندی (به ثمر نشاندی) و چه میوه‌هایِ شهود که چیدی؛ حالا چرا ترش‌رویی می‌کنی و چه جایِ تهدید و تندی است؟