دیوان شمس - غزلیات

ای که از مرزهای متعارف و محدودیت‌های عقلانی عبور کرده‌ای، بگو که حال و روزت چگونه است؟ همان‌طور که در آغازِ راهِ جنون و عاشقی، از شدت بی‌قراری گریبانت را چاک دادی.

کشتیِ شکیباییِ من بر اثرِ تلاطمِ امواجِ عشقِ تو هزاران بار درهم شکسته است؛ پس تو سر از این دریای پر از خونِ دل برون آور و خود را آشکار کن.

خونِ دل خوردن، بهترین شرابِ عارفانه و جگرِ سوخته، بهترین کبابِ این راه است؛ تو این درد و رنج را بیشتر کن که در فزونیِ این سختی‌ها، گشایش و برکتِ والاتری نهفته است.

چون از زمانِ عهدِ ازل (روزِ نخستینِ آفرینش) مستِ حضورِ تو بوده‌ام و در نیستیِ من، هستیِ تو نمایان است، دیگر از دشواری‌ها و سرکشی‌هایِ این راه نمی‌هراسم، چرا که بندهای تعلق را گسسته‌ام.

مدت‌ها در جستجویِ حقیقت در عالمِ بیرون بودم، اما سرانجام آن را در درونِ خود یافتم و از بندِ خودیت رها شدم؛ اکنون گویی خودِ میل و عشق شده‌ام و جستجو به پایان رسیده است.

تو دلی را از من ربودی که اصلاً دل نبود، بلکه تجلیِ خودِ تو بود؛ این چه آتش و دودِ عجیبی است و این چه سحر و افسونِ نیرومندی است که این‌گونه مرا دگرگون کرده است؟

ای شمسِ تبریز که مایه‌ی فخر و بزرگی هستی، چهره‌ی زیبای خود را آشکار کن؛ چرا که تویی که تمام نقش‌ها و صورت‌هایِ این جهان را در آینه‌یِ صافِ جانِ من به نمایش می‌گذاری.