دیوان شمس - غزلیات

تو که عشقِ باشکوهِ سلیمان را در هر دو عالم (دنیا و آخرت) در دل داری، دامنِ محبت خود را از من نکش و دستِ رد به سینه نزن؛ چرا که شایسته‌ی تو نیست که از بخشیدنِ این عشق دریغ کنی.

نه با بند و زنجیرِ ظاهری اسیر می‌شوم و نه دلِ من نصیحت‌های عقلانی را می‌پذیرد؛ تو که شیرین‌تر از قند و شکر هستی، مرا در کنارِ خود جای ده.

تو مانندِ طراوتِ گلِ یاسمن هستی و باعثِ رونق و زیباییِ این باغِ هستی شده‌ای؛ آیا تو همان حقیقتِ وجودِ منی یا همچون آینه‌ای هستی که خودِ مرا به خودم نشان می‌دهی؟

تو چه نوری فراتر از ابعادِ پنج حس و شش جهتِ مادی هستی که حتی تیرگی‌های حبشی (نماد سیاهی و ظلمت) را نیز شیفته‌ی خود می‌کنی؟ تو چنان صاحبِ قدرتِ عشقی که می‌توانی از سنگِ سخت، آبِ حیات جاری کنی.

تو همچون کیمیایی هستی که مسِ وجود را به طلا تبدیل می‌کنی و باعثِ رونقِ جهان می‌شوی؛ وقتی دلی را از سینه‌ی کسی می‌ربایی، در عوض هزاران دلِ عاشق به سویِ خود جذب می‌کنی.

من از تمامِ مردم و وابستگی‌ها بریدم و به عشقِ دوست پیوستم؛ اکنون که به مقامِ فنای در معشوق رسیده‌ام، دیگر دلیلی برای غمگین بودن یا ناله کردن ندارم.

عشقِ تو خرمنِ هستیِ مرا به آتش کشید و نه جان و نه تنی برایم باقی نگذاشت؛ حال اگر هزار بار هم مرا تحت فشار قرار دهی، هیچ چیزی از خودِ من پیدا نمی‌کنی.

من از زمان و مکان فراتر رفته‌ام و همچون گوهری در معدن هستم؛ مانندِ روحی در کالبدِ تو نشسته‌ام، چه بخواهی مرا بکشی و چه بخواهی نگهم داری (در هر حال با توام).

من از جامِ شرابِ شفابخشِ عشقِ تو نوشیدم و اکنون با غرور و افتخار از عشقِ تو سخن می‌گویم؛ اگر مرا در کوره‌ی آزمایش بگذاری، خواهی دید که مانندِ طلای خالص هستم.

وقتی باغِ عشقِ تو از حقیقت سخن می‌گوید، دستانش بهشت را می‌شوید و پاک می‌کند؛ در این باغِ عشق، اگر سنگ هم بکاری، جواهر از آن می‌روید.

دلی که عشقِ تو آن را نوازش کند، دیگر در این دنیای مادی آرام نمی‌گیرد؛ چرا که عشق نمی‌گذارد حتی یک لحظه به آسودگی و سکون برسد.

ای شمس تبریزی، تو ای خورشیدِ سلطنتِ معرفت، شرابِ جاویدانِ عشق را بریز و مرکبِ عشق (براق) را آماده و سریع کن که سوارکاری بسیار ظریف و ماهر در پیش داریم.