دیوان شمس - غزلیات

هزاران جانِ پاک و هزاران گوهرِ گران‌بها، فدای جاه و زیباییِ تو باد؛ چرا که تو همان حقیقتی هستی که به کلِ جهان، روح و حیات می‌بخشی.

تو چه روح‌های بسیاری را که به کمال می‌رسانی و چه جان‌های مشتاقی را که شیفته‌ی خود می‌سازی؛ تو همچون ماهِ پنهان، از پرده‌های عالم غیب بر ما جلوه می‌کنی.

هنگامی که در میدانِ نبردِ روحانی می‌تازی، چنان قدرتی داری که دریا را به غبار تبدیل می‌کنی و کافی است قطره‌ای از جانب تو بچکد تا هزاران دریا به جوشش درآیند.

تو برگزیده‌ی کلِ هستی و روشنایی‌بخشِ چشمانِ ما هستی؛ تنها با یک نگاهِ تو، سعادتِ دنیا و آخرت به انسان عطا می‌شود.

کژی‌ها و ناهمواری‌های این جهان را همچون تیری که باید صاف شود، اصلاح کن؛ کمانِ روزگار را در دست بگیر و آن را به کار انداز، چرا که تو استادِ تیراندازی و مسلط بر زمان هستی.

وقتی قلبِ انسان، تو را ستایش می‌کند، دیگر نه فلک می‌تواند سمی به کامش بریزد و نه ترس و هراسی در دلش باقی می‌ماند؛ چرا که تو پادشاهِ امنیت و آرامش هستی.

تو در آسمانِ جانِ ما طلوع می‌کنی و هزاران ماه را نمایان می‌سازی؛ بدان که تو هم آن حقیقتی و هم این مظهرِ جمالی، تو همه چیز هستی.

چرخِ گردون همچون خدمتکارِ توست و تو فراتر از ماه و ستارگانی؛ تو چنان عظمتی داری که هزاران ماهِ درخشان را از آستینِ خود بیرون می‌ریزی.

ای شمس تبریزی که مایه‌ی افتخار هستی، وقتی در جایگاهِ والایِ سروری می‌نشینی، صدها خورشیدِ بزرگِ زمانه نیز در برابرِ تو همچون بنده و خدمتکار می‌نشینند.