دیوان شمس - غزلیات

ای ماه تابان، هر شبی که تو بر من بتابی، ارزش آن لحظه برای من از عمر طولانی و عزیز بیشتر است، به گونه‌ای که زمان در حضور تو تند می‌گذرد و لحظات به سرعت سپری می‌شوند.

تو برای رهروانی که در شبِ هوس سرگردانند، هم چشمِ بینا و هم چراغِ هدایتی؛ و برای مسافران آسمانی، هم آتشِ عشق و هم آبِ زلالِ حیات هستی.

در این سفرِ طولانیِ گردشِ افلاک و در این طوافِ آسمانی، اگر بر اساس سرنوشت و تقدیر، معشوق ما را یافتید و با او برخورد کردید، آن را غنیمت بشمارید.

اگرچه معشوق، روحِ کلِ جهان است و به مکان خاصی محدود نمی‌شود، اما تو سعی کن توجه و رویِ خود را به سوی او بگردانی، حتی اگر در دریای نیکی‌ها غرق باشی.

من پیامی برای تو دارم؛ با اینکه تو خود از احوالِ جانِ من آگاهی، اما به پاسِ آن پاسخ‌های لطیف و دلنشینی که داری، به این پیام من پاسخ بده.

تو در این بازیِ عشق، بسیار پیش‌روی کردی و مراحل را پشت سر گذاشتی، اما تازه اول راه است؛ تو پرده‌های بسیاری را کنار زدی و اسرار را آشکار کردی، اما هنوز حقیقتِ اصلی از تو پنهان است.

دلم پر از ناله‌های پنهان و زخم‌های عمیق است؛ خوشا به حالِ دلِ من که چون سازِ رباب است و نوازنده‌ی ماهری چون تو آن را می‌نوازد.

دلم مانند رباب و تنم همچون ویرانه‌ای است؛ با پنجه‌ی عشق بر دلِ من بنواز و در میانِ این جسمِ ویران، به رقص و پایکوبی بپرداز.

همه در مستیِ عشقِ تو غرق‌اند و هر کدام از شرابِ معرفتِ تو سرمست شده‌اند، اما تو حتی نمی‌پرسی که از چه شرابی مست‌اند و از کجا آمده‌اند.

ای دل، تو که هر لحظه در دریای عشق غرق می‌شوی، دیگر چرا به دنبال ساحل می‌گردی؟ و تو که لحظه به لحظه در آتشِ اشتیاق می‌سوزی، چرا به دنبالِ خاستگاهِ این حرارت می‌گردی؟