دیوان شمس - غزلیات

من از یار چنان خشنود و شادمانم که تو خود شاهد آن بودی؛ جانم نیز از پرتوِ انوارِ او، چنان لبریز از روشنایی است که باز هم خودت گواه آن بودی.

در گلزارِ حضورِ آن یار، ارواحِ پاک و مقدسی حضور دارند که همچون گذشته، تو خود دیده‌ای که این گلزار از آنان خالی نیست.

هر کس که دلی برای هوایِ این عشق داشت، بنگر که چگونه در برابر این عطش، از خودِ خویش و دلبستگی‌های دنیوی تهی گشت و از کارِ دنیا بازماند، همان‌گونه که تو دیدی.

هر چشمی که به جمال و رویِ تو نگریست، بلافاصله به مرتبه اسرار الهی دست یافت و به صاحبِ رازی بزرگ تبدیل شد، چنان‌که تو خود نظاره‌گر آن بودی.

بدان که داستانِ منصور حلاج و مصلوب شدنش، تنها بهانه‌ای ظاهری بود؛ اصلِ حقیقتِ او همان عروجِ بر دار و فنا شدن در حق بود، همان‌طور که تو دیدی.

جان‌ها در آرزویِ رسیدن به گلستانِ وصلِ تو، سختی‌ها و دردهایِ دنیوی را همچون خارهایِ یک بوته گل تحمل می‌کنند، چنان‌که تو خود دیده‌ای.

عشق مانند طاووسی است که وقتی پرواز می‌کند (و در دل فرود می‌آید)، دل که پیش از آن آباد بود، ناگهان پر از هراس و تلاطم (مانند خانه‌ای پر از مار) می‌شود، همان‌طور که دیدی.

عشق را برگزین، عشقی که از حیاتِ معمولِ دنیایی فراتر است؛ اگرچه در نگاهِ ظاهر، زندگی کردن با این عشق دشواری و باری سنگین بر دوش آدمی است، همچنان‌که دیدی.

در نزدِ دلدادگانِ حقیقی، افتخارات و پادشاهی‌هایِ دو عالم در برابرِ گنجِ عشق، ناچیز و مایه شرمساری و عار است، همان‌گونه که تو دیدی.

عشقِ خداوندگارم، شمس‌الدین تبریزی، چنان والا است که جان در برابرِ آن ناچیز می‌نماید و عاشق جان خویش را در راهِ او فدا می‌کند، چنان‌که تو خود دیدی.