دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب زیبا و لطیف، تا کی مرا در آتش دوری و هجران می‌سوزانی؟ من در برابر عظمت تو همچون کشاورزی خاکی و بی‌ادعا هستم و تو سالار و فرمانروای منی که بر من حکم می‌رانی.

تا کی می‌خواهی مرا با فریب‌های خود بازی دهی؟ هر چه کنی، چون از جانب توست، زیبا و درخور است؛ اما تا کی می‌خواهی به دلِ ساده من، حیله‌گری و ترفند بیاموزی؟

آن کسی که تو با آن ترفندها و فریب‌هایت او را گرفتار می‌کنی، اگر در دام بیفتد، دیگر هیچ هوشیاری و زرنگی‌اش به کارش نمی‌آید و سودی برایش ندارد.

مرا به سادگی و بی‌آلایشی بازگردان و به سوی دنیای عدم (فنای از خویشتن) ببر. مرا از بند این شادی‌های پوچ و غم‌های گذرا رهایی بخش.

هر کس که از سرِ صدق اشک می‌ریزد، به یقین گنج پنهان حقیقت را یافته است؛ اما کسی که (از سرِ غفلت) می‌خندد، در پسِ پرده‌ای از نادانی گرفتار مانده است.

من که از عالم بالا و دوردست به این دنیا آمده‌ام و با شور و التهابِ جان همراه هستم، این بارِ حقیقت را باز کرده‌ام تا خبر از اسرار پنهان دهم.

این بار که گشوده می‌شود، برای رسیدن به سود و سرمایه معنوی است، اما تو که هیچ سرمایه روحانی نداری، تنها به سرگرمی‌های بیهوده و پوچ مشغول شده‌ای.

دیگر سخن مگو و لب فرو بند، تنها با تمام وجود به سوی او روی آور. آن مشتریِ حقیقی (خداوند) می‌گوید که او با گفتارِ زیاد و ادعاهای تو خشنود نمی‌شود.