دیوان شمس - غزلیات

تو در عالمِ دیگری سیر کرده‌ای و به همین دلیل است که جانت تهی و بی‌بهره است؛ تو از خورشِ ناسازگاری (هواهای نفسانی) تغذیه کرده‌ای که سبب شده وجودت به تیرگی و آلودگی‌های دنیوی دچار شود.

تو مستِ شرابِ ناپاکی (عالم ماده) هستی که نشان از سادگی و غفلتِ تو دارد؛ چرا دلت را به چنین چیزی سپرده‌ای که هیچ‌گاه آرامش و قراری برایت به ارمغان نیاورده است؟

آن گنجِ جاودانه و زنده در وجودِ توست، اما تو به دنبال آن در این قالبِ خاکی (بدن) می‌گردی؛ گیرم که چشم ظاهرت هم نمی‌بیند، مگر نشنیده‌ای که حقیقت چیست؟

تیرگیِ چشم و ناتوانی‌اش در دیدنِ حقایق، حاصلِ غبارِ خشم و خواهش‌های نفسانی است؛ تو برای شفای چشم به دنبال سرمه‌کشیدن از سنگِ یشم هستی، اما چشمت به بیماریِ غفلت دچار است.

جانِ تو از سویِ خداوندِ ازلی (که زوال‌ناپذیر است) بهره‌مند است، اما تو این پرتوِ خورشیدِ الهی را با گِلِ تعلقاتِ مادی پوشانده و پنهان کرده‌ای.

گنجینه‌یِ دلِ تو دارای مُهر و موم است و وجودت معدنِ این گنج است؛ ای تو که اسیرِ شکم و لذت‌های جسمانی هستی، چرا این‌گونه در آرزویِ پُر کردنِ شکم (هواهای نفسانی) غرق شده‌ای؟

این تپش و هیجانِ عشقی که در توست، از تأثیرِ وجودِ شمس‌الدین (تبریزی) است و این بخت و اقبالی که پرورده‌ای، مرهونِ حضورِ او از تبریز است.