دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که دلی به بزرگی و شجاعت شیر داری، تو کارهای بزرگ و دلاورانه‌ی بسیاری انجام داده‌ای و در بخشندگی و سخاوت، حتی از خورشید که منبع نور و گرماست، پیشی گرفته‌ای.

از خطاهای ما چشم‌پوشی کن و بار دیگر مهر و محبت خود را بر ما ارزانی دار؛ حتی اگر سوگند خورده‌ای که دیگر رحم نکنی، آن سوگند را بشکن.

به این دشمنان نگاه کن که چگونه درمانده و بی‌یار و یاور شده‌اند؛ این به دلیل آن است که تو با قدرت و استواری در این میدانِ خشم و مبارزه پافشاری کردی.

ای جان من، بگو به چه کسی تمایل داری تا خاکِ زیر پای او شوم؟ من می‌خواهم خدمتکارِ همان کسی باشم که تو او را انتخاب کرده و عزیز شمرده‌ای.

ای تنِ من، دیگر بس است، تکانی به خود بده و تلاشی کن. تلاش کردن امری مبارک و فرخنده است؛ تو چرا این‌قدر ناامید و پژمرده نشسته‌ای؟

برخیز و به سوی دوست برو و از سرِ فروتنی پیشانی بر خاک بگذار؛ و از آن محبوبِ شیرین‌سخن و زیبا بپرس که چرا از ما دلگیر و رنجیده‌خاطر شده‌ای؟

ای خواجه، ای شمس‌الدین که مایه افتخار اهالی تبریز هستی، تمامِ هستی و وجود من مانند میوه‌ای است که از درختِ وجود تو به بار نشسته، چرا که تو بودی که مرا پرورش دادی.