دیوان شمس - غزلیات

ای معشوقی که عاشقان را همچون شیرینی (شکر) به سوی خود می‌کشی و جذب می‌کنی، اگر قرار است جان مرا بستانی، پس با لطف و مهربانی این کار را انجام ده.

کشتنِ عاشق، ویژگیِ خاصِ دستانِ پرمهرِ توست و این مرگ برای من شیرین و گوارا است، چرا که تو کسانی را که تشنه‌ی دیدارت هستند، با همان نگاهِ نافذ خود به سوی خود می‌کشی.

من هر سحرگاه پیوسته و مداوم منتظر تو هستم؛ زیرا تو در وقت سحر، بیش از هر زمان دیگری مرا به سوی خود می‌کشی و مجذوب می‌کنی.

جور و ستمِ تو برای من همچون قند شیرین است، پس راهِ لطف و مهربانی‌ات را بر من نبند. اصلاً آیا جز این است که تو سرانجام مرا به آستانه‌ی درِ خانه‌ی خود می‌کشی؟

ای کسی که نفسِ تو فراتر از نیازهای مادی (بی‌شکم) است و ای کسی که اندوهِ تو، غم‌های دیگر را از بین می‌برد؛ تو ما را همچون جرقه و شراره‌ای سریع و پرشور به دامِ عشقِ خود می‌کشی.

تو هر لحظه با بهانه‌ای تازه، خود را به شکل یک سپر در برابر من قرار می‌دهی تا از من دوری کنی، در حالی که شمشیرِ جنگ و ستیز را کنار گذاشته‌ای و حالا با همین حالتِ دفاعی‌ات، مرا به دنبال خود می‌کشی.