دیوان شمس - غزلیات

بر اثر بازتاب وجود تو، هر زمین شوره زار و بی‌حاصلی به گلستان لاله تبدیل می‌شود؛ حتی تلخیِ غوره (میوه کال و ترش) نیز از پرتوِ لب‌های تو به شیرینی شهد بدل می‌گردد.

کتاب عشق تو را دیشب در رؤیا مرور کردم؛ آه که چگونه جانِ من از شنیدنِ تنها یک آیه از این کتاب، بی‌قرار و دیوانه گشت.

گره مشکلات هر دو عالم، اگر شیرینیِ وجود تو با ذاتِ شیرینِ ما درآمیزد، همچون حلوا شیرین و گوارا خواهد شد.

رخسارِ چون خورشیدِ تو بر این تنِ ناپخته و خام (مانند غوره) بتابد تا سراسر وجودِ انسان از عشق و شیرینی لبریز شود.

رها شدن از بندِ خویشتن و نفس، از خروجِ رشته از ماسوره (قرقره) آسان‌تر است، به شرط آنکه انسان سرِ رشته را بیابد و به حقیقتِ رهایی دست یابد.

جسمِ خاکیِ انسان مانند خربزه است که تا آن را قاچ نکنی و دریده نشود، کسی از آن بهره نمی‌برد؛ خویشتن را بشکن و از میان بردار تا ارزشِ گوهرِ جانت که مانند پارچه‌ای نفیس (لاهوری) است، آشکار شود.

آه که هنوز در میدانِ عشق حضور نیافته‌ای تا ببینی که چگونه سرها (عاشقان) از شور و هیجان در این میدان، مانند چرخ‌دنده‌های کوره یا رقصندگان در سماع، بی‌قرار می‌چرخند.

پیشِ طبیبِ جان و جهان رفتم تا دردم را درمان کند؛ در حالی که از شدتِ التهاب و عشق، نبضِ قلبم چنان می‌زد که گویی در ظرفِ آزمایشِ طبیب (قاروره) می‌لرزید.

به او گفتم ای شمسِ دین، ای افتخارِ تبریز، آه که جز تو هیچ‌کس نمی‌تواند دردِ عمیق و مزمنِ (ناسوره) روحِ مرا درمان کند.