دیوان شمس - غزلیات

ای برادر، من دیگر مهمان تو نخواهم بود؛ چرا که دودِ حاصل از مطبخِ دنیوی و مشغولیت‌های حقیرِ آن، مرا چنان محاصره کرده که راه رسیدن به روزیِ حقیقی را بر من بسته است.

خداوند روزیِ تمام جهانیان را تأمین می‌کند اما ذاتِ خویش را از دیدگان پنهان می‌دارد؛ گاه با ندادنِ مال و ثروت و گاه با بخشیدنِ آن، بندگان را می‌آزماید.

از مال و دارایی دنیا کمتر طلب کن و در عوض، جانت را در راهِ رسیدن به حقیقت فدا کن. مذهبِ سردمزاجان و بی‌همتان را دنبال نکن، چرا که ماهیتِ یخ چیزی جز سردی و بی‌حاصلی نیست.

قسمتِ دنیاداران، نانِ گرم و طعام‌های مادی است و نصیبِ عاشقانِ حقیقی، رسیدن به پادشاهیِ معنوی و شکوهِ الهی است.

آنچه قسمت‌کننده (خداوند) برایت مقدر کرده است بپذیر، چون و چرا نکن و اعتراض پیشه مکن؛ چرا که اگر در برابرِ تقدیر مقاومت کنی، کار بر تو دشوارتر خواهد شد.

یا بهشتی بساز که دلت را روشن کند و یا در دوزخی بسوز که تو را پاک کند؛ تا کی می‌خواهی میانِ این دو در حالتی برزخی و بلاتکلیف باقی بمانی؟

به سوی زیبایی‌های فریبنده و بت‌وار کم‌تر نگاه کن تا کوردل نشوی؛ چرا که نگاهِ شهوانی، چشمانِ انسان را همچون سگی که در مسلخ به دنبال پسمانده‌هاست، کور و دون‌همت می‌کند.

گیسوی زیبایِ دنیا، زنجیری است که آدمی را به سمت دوزخ می‌کشاند؛ ظاهرِ این دنیا چون بهشت فریبنده است، اما باطنِ آن دوزخی و سوزان است.

با این حال، الطاف و عنایاتِ حق‌تعالی طبق‌به‌طبق بر بنده می‌رسد و او را حتی اگر در دامِ هوای نفس گرفتار شده باشد، رهایی می‌بخشد.

به سوی تبریز حرکت کن تا به خورشیدِ دین (شمس تبریزی) برسی؛ تا چند می‌خواهی در این تاریکی‌های جهل، همچون خوارمایگان و فرومایگان به خود بپیچی؟