دیوان شمس - غزلیات

یار در این آخرِ زمان، بساطِ شادی و پایکوبی برپا کرده است؛ باطنِ او حقیقتی جدی و عمیق است اما در ظاهر، به شیوه‌ی بازیگران رفتار می‌کند.

یار با همین علم و آگاهی (که حقیقتِ پنهانِ اشیاء است)، تمامِ عاشقانِ حقیقی را از قیدِ خودِ کاذب‌شان رهانید؛ تا مبادا جهل و نادانیِ تو، باعثِ خودنمایی و فخرفروشی‌ات شود.

در مسیرِ عشق همواره در حرکت و پویایی باش، زیرا آبِ جاری هرگز نمی‌گندد و دچار سکون نمی‌شود؛ عشق نیز تنها در سایه‌ی همین حرکت و تلاقی است که به مقامِ والایِ سراندازی و بی‌باکی دست می‌یابد.

آیا پیکره‌ی بی‌جانِ گرمابه‌ای می‌تواند پویاییِ جانِ آگاه را داشته باشد؟ آیا اسبِ ضعیف و گدایِ بی‌مایه، می‌تواند در میدانِ نبردِ حقیقت، صف‌آرایی کند؟

هنگامی که طبلِ جهاد (مبارزه با نفس) را به صدا در می‌آورند، حقیقتِ هر کس آشکار می‌شود و مشخص می‌گردد که چه کسی اسبِ اصیلِ تازی است و چه کسی مانندِ اسبی بارکش و تنبل است.

مانندِ شیرِ بیشه‌ی عشق، در میدانِ نبردِ حق بجنگ و از شرابِ معرفت بنوش تا به مقامِ شهادت (فنایِ در حق) برسی و بتوانی نفسِ کافرِ خود را که مانعِ راه است، از پای درآوری.

شیوه‌ی کارِ شیران، درگیری و مواجهه است و شیوه‌ی روبهان، گریز و حیله‌گری؛ چگونه ممکن است روباهِ نفس، با شیرِ خدا (انسانِ کامل) هم‌دست و همراه شود؟

میانِ آنان که در مسیرِ عشق شتابان‌اند با آنان که دل‌سیاه و مرددند، تفاوتِ بسیاری است؛ گویی مسافری از مرو (بیگانه) با فردی از اهلِ ری (آشنا) در راه همراه شده است.

عشق، چه جنگجویِ شگفت‌انگیزی است که شهیدِ او دوباره زنده می‌شود؛ پس ای جانِ پاک، سرِ تسلیمِ خود را در برابرِ چنین مبارزِ قدرتمندی فرود آور.

اگر تو در قالبِ وجودیِ خود، به تزکیه و تصفیه‌ی قلب بپردازی، حتی تنِ سیاه و تیره‌ی تو نیز از نورِ ماهِ حقیقت لبریز خواهد شد.

بساطِ عشق (مطرب و دف و شراب) مهیاست و هر نفسی که برمی‌آید، حقیقتی پنهان و رازی مگو را برایِ سالک آشکار می‌کند.

چقدر خوشبخت و سعادتمند است آن جانِ پاکی که از میدانِ نبردِ دنیا و تعلقات، هنرِ ساختنِ وجود و تصفیه‌ی روح را می‌آموزد.