دیوان شمس - غزلیات

ای خواجه، به تو سلام می‌کنم که گنجِ وفاداری را به دست آورده‌ای. دلت را با دل من پیوند ده و یکی کن، چرا که آنچه را در عالم گم کرده بودی، اکنون بازیافته‌ای.

هم تو سلام‌کننده باش و هم خود پاسخ‌دهنده به سلام؛ چرا که تو به جایگاهی از حقانیت رسیده‌ای، پس طبلِ خدایی (اعلامِ استقلالِ روحانی) را به صدا درآور که این مرتبه را از جانب خداوند یافته‌ای.

ای خواجه به من بگو که در حضورِ آن ماهِ زیبا (معشوق) چه حالی داری؟ آن معشوقی که از قیدِ مکان و زمان فراتر است را کجا و چگونه یافتی؟

ای ساقی، جام‌های سنگین و لبریز از شرابِ زلالِ سلسبیل را بیاور؛ اکنون که به مقام «رضا» (خشنودی از تقدیر الهی) رسیده‌ای، دیگر حسرتِ بهشتِ رضوان را نخواهی داشت.

ای کسی که چهره‌ات از رنجِ فراق مانند زر (زرد) شده بود، اکنون گنجِ حقیقت را به دست آورده‌ای؛ و ای که بدنت از سختیِ دوران عریان بود، اکنون ردای کرامت و وصال یافته‌ای.

ای دلی که تاکنون گریان بودی، اکنون بر تمامِ عالمِ فانی بخند (شاد باش)؛ چرا که تو از این پس یارِ منی و مرا به عنوانِ یاریِ حقیقی یافته‌ای.

ای خواجه، تو هم‌خویش و همراهِ منی؛ پس پیشِ من بیا تا برایت بگویم که چه گوهرِ ارزشمندی را پیدا کرده‌ای.

به خاطرِ تو در آسمان‌ها طبل و دهلِ شادی می‌نوازند؛ برو که در میانِ دنیایی که غرق در خطا و اشتباه است، تو راهِ درست و ملکِ حقیقت را یافته‌ای.

معشوق لب بر لبِ تو نهاد و از آن رو شیرین‌زبان و عارف شدی؛ اکنون که به ساقی و آب‌حیات دست یافته‌ای، به حالِ تشنگانِ عالم بنگر.

ای خواجه، از قیدِ جهان بجه و بیرون بپر و مهرِ خاموشی بر لب بزن؛ اکنون که کلیدِ گشایشِ قفل‌ها را یافته‌ای، پنجه‌هایت را بگشا و آزاد باش.