دیوان شمس - غزلیات

دیشب تا سحرگاه گردِ خانه‌ی محبوبم چرخیدم؛ آسمان و ستارگان همگی محوِ شکوه و زیبایی معشوق من شده‌اند و از آن شرابِ جان‌بخشِ نگاهِ او بهره گرفته‌اند.

همه‌ی جان‌های عالم همچون دلِ من، بال و پرشان در عشقِ او بسته و اسیر شده‌اند، اما این اسارت برای ما شیرین و دل‌انگیز است.

گرفتار شدن در بندِ عشق تو، از نوشیدن شراب ناب و داشتنِ ثروت‌های فراوان ارزشمندتر است؛ حتی آن عشقِ ناپخته و خام تو نیز از زر و گنج‌های عالم گران‌بها‌تر است.

فروغِ چهره‌ی آن پادشاهِ جان، صد ماه را شرمگین کرده و راهزنی است که صد راه را بر عقل بسته؛ گویی طلوعِ خوشبختی در تاریکیِ زلفِ او نهفته است.

اگر تمام ثروت قارون، بخت بلندِ همایونی و هر آنچه در آسمان است را پیشکش کنند، باز هم نمی‌توانند حقِ محبت و دینِ عشقِ محبوب را ادا کنند.

این کلمات و اشعار ممکن است در ظاهر برای همگان باشد و به گوش برسد، اما تو به عمق بنگر؛ چرا که در میان این عام‌پسندی، عاشقِ خاص، جانش را قربانیِ راهِ محبوب کرده است.