دیوان شمس - غزلیات

آن دلی را که گم کرده‌ای و در پی‌اش هستی، باید در درون جان خودت جست‌وجو کنی. آرامش روح و جانت را نیز تنها می‌توانی از خودِ «جانان» که در درونت حضور دارد، طلب کنی.

در شیرینی‌های مادی و دنیوی، هرگز نمی‌توانی طعم شیرینیِ معنوی و غیبی را بیابی؛ آن لذت ناب و حقیقی را باید در اعماق وجود خود و با تکیه بر خودشناسی دریابی.

چشمانت را برای تماشای هر چیز بی‌ارزش و فانی به کار نگیر. در جست‌وجویِ نگاهی باشید که حقایق را می‌بیند (خدا یا چشمِ دل) و از طریق او، آن حقیقتی را که متعلق به خودت است، پیدا کن.

روایتی از پیامبر نقل شده است که مردم مانند معدن‌های طلا و نقره هستند؛ پس ارزش و حقیقت وجودی خودت را در درون خودت که معدن گوهرهای گران‌بهاست، پیدا کن.

از سلطنتِ تن و خواسته‌های جسمانی بیرون برو و بر تختِ جان و معنویت تکیه بزن. از کرات آسمانی (که نماد عالم ماده است) فراتر برو و جایگاه حقیقی خود را در آسمانِ جان بیاب.

آن نوری که ناگهان به دلت تابید و آن را بی‌قرار کرد، در واقع در اشک‌های تو که مانند باران سرازیر می‌شوند، جلوه‌گر و آشکار می‌شود.

وجود تو همان انبانِ (کیسه) ابوهریره است؛ یعنی تمام ظرفیت‌ها و خواسته‌هایی که به دنبالش هستی، همین‌جا در درونِ وجود خودت نهفته است.

ای کسی که نشان‌دادنی نیستی و فراتر از صفات هستی، چگونه می‌توانم تو را پیدا کنم؟ خودت باید به سوی من بیایی و مرا به لطف و احسان خویش بیابی.