دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی، جام شرابِ معرفت را بیاور و به من ده؛ چرا که وقتِ عمل و رسیدن به حقیقت است و باید وسوسه‌های ذهنی و اندیشه‌های بیهوده را کنار گذاشت.

ای جان که ارزشمندترین دارایی هستی، نگو که روزگار میان ما فاصله انداخته است؛ بیهوده بهانه‌تراشی مکن و از زیر بارِ عشق شانه خالی نکن، چرا که عاشقی دِینی است که سرانجام باید ادا شود.

ای سرچشمه‌ی حیات، به حالِ ما تشنگانِ طریقِ عشق نگاهی بینداز؛ اگر دشمنان بدخواهی می‌کنند، تو با بزرگواری و لطف، بر دوستانِ خود رحم کن و آنان را دریاب.

عقل و هوشِ مادی، زنجیر و مانعِ راهِ ماست؛ اما این هوش در برابر قدرت و عظمتِ تو هیچ است؛ تو آن‌قدر توانایی که اگر این عقل مانندِ دژِ محکمِ خیبر باشد، به آسانی می‌توانی آن را از ریشه برکنی.

در مقامِ عقل و حسابگری، جز ترس و اضطراب چیزی نیست؛ اما در ساحتِ بی‌خودی و فنا، لذتِ حقیقی و امنیتِ جان نهفته است.

در محفلِ عارفانی که از خود بی‌خود شده‌اند، جان‌ها از قیدِ تن آزادند و همچون ذره‌های غبار که در پرتو خورشید می‌رقصند، در نور و روشناییِ الهی به وجد آمده‌اند.

ای خورشیدِ جان، این دیوارِ ستبرِ تن را بسوزان و نابود کن؛ زیرا ما به نوری که از روزنه‌ای کوچک به درون می‌تابد قانع نیستیم و خواستارِ پیوندِ کامل هستیم.

این داستان‌ها و حاشیه‌ها را رها کن، چرا که ما تشنه‌ی حقیقتیم؛ تو خود ساقیِ بخشنده‌ای هستی که بدون هیچ چشم‌داشتی، حقیقت را به عاشقان می‌بخشی.

فریاد و شور و شوقِ عاشقان، نشان از بوی خوشِ گلستانی پنهان دارد؛ هیچ‌کس از حقیقتِ آن باغ و زیباییِ آن گلستان باخبر نیست.

اگر جام را خشک و خالی می‌آوری، به اشک‌های خونین که از چشمانم سرازیر است بنگر؛ ای سنگ‌دل، تا کی می‌خواهی این‌گونه تن و جانت را به زحمت و رنج بیندازی؟

سخن گفتنِ بیهوده را تمام کن و خاموش باش؛ دیگر زمانِ حرف زدن نیست، طوری رفتار کن که انگار توانِ سخن گفتن نداری و زبان بسته‌ای.

باید منتظر باشی تا شمس تبریز طلوع کند و گشایشی حاصل شود، چرا که در حال حاضر، زبانِ من از بیانِ حقیقت قاصر است و واژه‌ها ناتوان مانده‌اند.