دیوان شمس - غزلیات

ای نی که نوایی دلنشین داری، تو همان محبوبِ من و عاملِ شادیِ منی؛ تو با نَفَسِ خویش گرمی‌بخشِ وجودی و در عین حال، با نَفَس‌های سرد و پر آهت، اندوهی عمیق را برمی‌انگیزی.

دلیلِ اینکه تو می‌توانی قلب‌های پریشان و مشوشِ آدمیان را از غم خالی کنی و به آرامش برسانی، این است که خودت از درون، از هرگونه تعلق و «منیت» خالی هستی.

تو برای هر کسی تصویری از معشوقش را ترسیم می‌کنی؛ با وجود اینکه از نظر ظاهرِ الفبا بی‌سواد و «اُمّی» هستی، اما در معنا، سرشار از دانش و نقش‌های معرفتی می‌باشی.

ای حقیقتِ کل که در پسِ پرده‌های هستی پنهانی، در کدام حجاب مستوری؟ از میانِ این نی جلوه‌گری کن، همان‌گونه که طعمِ شیرینِ شکر از نی‌شکر احساس می‌شود.

تو فراتر از ابزارهای حسی مثل چشم و گوش هستی، اما با این حال در تمامیِ ابعادِ عالم حضور داری و هم‌دمِ هر شش جهتِ هستی شده‌ای.

ای نی که از نیستان بریده و جدا شده‌ای، حالا که زبانی برای سخن‌گفتن نداری، اسرارِ الهی را بازگو کن و آن دمِ خوشی را که از وجودِ دوست چشیده‌ای، به ما نیز بچشان.

آتشِ عشق در نی افتاد و تمامِ عالم را دودِ این اشتیاق فرا گرفت؛ چرا که نغمه‌ای که از نی برمی‌آید، در واقع آتشی است که از عشقِ حقیقی شعله‌ور شده است.

از رازِ عشقِ لیلی و مجنون برایمان بنواز؛ تو چه لذتی برای دلِ عاشقان و چه بسترِ آرامشی برای جانِ آنان هستی.

در نَفَس و آوایِ تو رایحه و نشانی از تبریز وجود دارد؛ به همین دلیل است که با چنین زیبایی و جذابیتی، دل‌های بسیاری را می‌ربایی.