دیوان شمس - غزلیات

ای عشق که پنهان‌کننده‌ای و در عین حال در پسِ پرده‌های هستی جاری هستی؛ تو در زیبایی همانند حوریان بهشتی و در مهربانی و دلسوزی، همچون مادری هستی که فرزندش را پناه می‌دهد.

به جمعِ عارفان و عاشقان درآ و بنگر که چگونه تمامِ جان‌ها، خود را همچون غلامانِ حلقه به گوش، تسلیمِ قانونِ عشق و خدمتِ تو کرده‌اند.

در آینه و در چشمانِ خود بنگر؛ خواهی دید که صدها جان به خاطرِ سحر و افسونِ نگاهِ تو، با رشته‌های عشق به یکدیگر گره خورده‌اند.

در هر گره و پیوندی که می‌بینی، حکمتِ الهی را جستجو کن که چگونه موسی و فرعون و سامری، با تمامِ تضادهایشان، در تقدیرِ الهی در کنارِ هم قرار گرفته‌اند.

آن شمعِ حقیقت (نورِ الهی) را از زیرِ پوششِ عالمِ ماده بیرون بیاور تا انوارِ حق، بر بت‌های ساخته‌یِ ذهنِ ما که همچون بت‌های آذر است، بخندد و آن‌ها را بی‌اعتبار کند.

از آنجا که زلفِ تو (پیچیدگی‌های عشق) دست و پای کفر را بسته و اسیر کرده است، ایمانِ ظاهری در برابرِ این قدرتِ عظیمِ معنوی، هر لحظه در پایِ این کفرِ شیرین جان می‌دهد.

چون نمی‌توانم تو را در جان و جهانم بیابم، از شدتِ اشتیاق و ناتوانی، هزاران بار از جان و جهانِ خود دل بریده و جدا شده‌ام.

چشم و لبِ من به خاطرِ دوریِ تو در حالی است که گویی در دریایی غرق شده‌ام که دیگر مفهومِ خشکی و تری در آن بی‌معناست؛ یعنی به مرحله‌ای از حیرت رسیده‌ام که هیچ‌چیز در آن ثابت نیست.

خیالِ تو در لحظاتی با من مهربانی کرد؛ به او گفتم: تو ای وفادار، در پیمانِ عشق، از من که مدعیِ وفاداری هستم، بسیار وفادارتری.

می‌دانم که این همه مهر و وفایِ تو از جانبِ شمسِ دین (شمس تبریزی) است؛ ای تبریز، این درود و سلامِ ما را به پیشگاهِ او برسان.