دیوان شمس - غزلیات

تو آن حقیقتِ پنهانی هستی که تمامِ زیبایی‌هایِ این جهان، نشانه‌ای از جمالِ بی‌مانندِ توست. هر چه در این عالم وجود دارد، بهانه‌ای است برای رسیدن به تو که اصل و اساسِ همه چیز هستی.

اگر خالقِ این هستی، جمالِ تو را کعبه‌یِ آمال و مقصودِ اصلیِ خود قرار نداده بود، اصلا چه لزومی داشت که این تصویرِ جهان و این خانه‌یِ هستی را خلق کند؟

هزاران جانِ شیفته و عاشق در آرزویِ وصالِ تو، مانندِ شمع‌هایی در انتظارِ آن هستند که از تنورِ گرمِ عشقِ تو، شعله‌ای بر گیرند و وجودشان روشن شود.

حلقه‌هایِ زلفِ پر پیچ و تابِ تو، مانندِ غل و زنجیری بر گردنِ ماست که ما را اسیر کرده است؛ ای کاش که روحِ ما در میانِ این زلف‌هایِ دلربا، آشیانه‌ای برایِ همیشه بسازد.

گویی در حریمِ آن پادشاهِ عشق چگونه می‌توان قدم گذاشت؟ آن ساحتِ بی‌کران، نه ساحلی دارد که بتوان در آن آرام گرفت و نه میانه‌ای که بتوان در آن توقف کرد؛ آن‌جا عالمی فراتر از حدودِ عقل است.

این بخشش و لطفِ بزرگ از کیست؟ از شمسِ تبریزی که مایه‌یِ افتخارِ دین است؛ او از آن دولت و اقبالی که داشت، درختی عظیم و پرثمر از دانه‌ای کوچک رویانید.