دیوان شمس - غزلیات

آوای خوشبختی و سعادت دوباره طنین‌انداز شده است؛ ای جان، خودت را به شور و شوق درآور و ای دل، به نشانه رقص و پایکوبی، گامی بردار.

جهان به درخشش درآمده و سراسر لبخند و شادی شده است؛ بساط ضیافتی گسترده شده و ندای دعوت به این جشن به گوش می‌رسد.

به امید رسیدن به بهار معنوی و در میان سبزه‌زارِ جان، ما چنان مست و خروشانی هستیم که برای وصالِ آن زیبارویِ محبوب، فریادهای شادی سر می‌دهیم.

آن معشوق حقیقی همچون دریایی بی‌کران است و ما همچون ابرهایی که از او می‌گیرند؛ او گنجینه‌ای پنهان است و ما ویرانه‌هایی که او در آن نهفته است؛ در برابر پرتوِ درخشانِ خورشیدِ وجودِ او، ما همچون ذره‌های غباری هستیم که در نور می‌رقصند.

من در این حالِ شوریدگیِ خود عذرم را بپذیرید، بگذارید کمی لاف بزنم و سخنانِ بلند بگویم، چرا که من با تکیه بر نورِ حقیقتِ محمدی، تواناییِ شکافتنِ ماه (انجامِ کارهای ناممکن) را در خود می‌بینم.