دیوان شمس - غزلیات

گرچه دیر به سوی ما بازگشته‌ای، اما تو خود عامل بیداری و تکاپوی ما هستی. ای جانِ حقیقت‌جو، به اصل و جایگاه حقیقی خود بازگرد؛ وقت تنگ است، کجا مانده‌ای؟

تو هیچ آمادگی و تعلقی به این قفسِ تن نداری و هیچ خواسته‌ای جز ما در دلت نیست. چون هیچ‌کس را به اندازه ما یگانه و لایق ندیدی، پس از این حال دوگانگی و تردید برخیز و یگانه شو.

جان خود را تسلیم عشق کن و دلت را به عهد و وفای ما گره بزن. روی آوردن به ما برای تو بهتر است، تا بتوانی از بندِ خودخواهی و منیتِ خویش رها شوی.

از تمامی وابستگی‌های مادی (خشک و ترِ این عالم) عبور کن و هرچه زودتر به اصل خود برگرد. تو که در اصل از همه باوفاتری، چرا اکنون دچار بی‌وفایی شده‌ای؟

لطف و مهربانی تو بی‌نظیر است و کسی ارزش حقیقی تو را نمی‌داند. این عشق ماست که تو را به سوی خود می‌کشاند، چرا که تو شایستگیِ پیوستن به ما را داری.

اگر چشم تو به خاطر سوز و گداز عاشقی، خواب و آرامش خود را از دست داده است، پاسخ و مرهم این درد نزد ماست، ای جانِ پاک و برگزیده.

اگر شاه و راهنمای ما، شمس تبریز، از روی لجاجت یا حکمت خود را پنهان کرد، تو در راه عشق او جان‌فشانی کن تا به مقام بقا و حیات جاودان برسی.