دیوان شمس - غزلیات

ای وجودِ ناچیز و تکه‌تکه (قراضه)، به وجد و رقص درآ؛ زیرا ریشه و اصلِ تو از همان کانی است که خورشید از آن سر برآورده است. بدان که هر چه را در عالم بیرون جست‌وجو می‌کنی، در حقیقت خودِ تو همان هستی.

هنگامی که خورشیدِ حقیقت چهره می‌نماید، از ذرات وجودی انتظارِ رقص و حرکت دارد. پس بهترین کار این است که تو نیز همچون ذرات، در برابر این تابش دامن بکشانی و با شور و اشتیاق به رقص درآیی.

ای ذره، سرانجام روزی فرا می‌رسد که آفتابِ وجود را در آغوش می‌گیری؛ یعنی به وصال مطلق می‌رسی. در آن لحظه که سر بر سینه او بگذاری، به حقیقتِ هستی پی خواهی برد.

او تو را به باده‌ی عشق دعوت می‌کند و می‌گوید ای ذره، این شرابِ معرفت را بنوش. تو نیز آن را می‌نوشی و در پرتوِ خورشیدِ جان، از هستیِ خویش محو می‌شوی.

در اثر نوشیدن این باده‌ (عشق)، آن ذره ناچیز تبدیل به خورشید شد و به مقام تجلی رسید؛ مقامی که حتی مانعِ «لن ترانی» (هرگز مرا نخواهی دید) نیز کنار رفت و دیدار میسر گشت.

ما انسان‌ها همچون میوه‌های خامی هستیم که در گرما و تابشِ خورشیدِ عشق تو در حالِ پخته شدنیم. پس ما به شادی و رقص در می‌آییم، چرا که تویی که ما را به کمال و پختگی می‌رسانی.

آفرین بر این شیوه پختن و تکامل، و درود بر این فزونی و رشدِ معنوی! این همه به واسطه آن خورشیدِ جان است که هیچ مانند و همتایی ندارد.

من ارادتمند و بنده شمس‌الدین هستم، آن شهریارِ ملکوت که از تبریز برخاسته است. ای جان و دلِ ما، تمامِ جان‌ها در برابر شکوهِ تو تسلیم‌اند و تو خود بهتر از هر کس بر اسرارِ ما آگاهی.