دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که تمام عالم تنها نشانه‌ای کوچک از هستی توست؛ اکنون که زخمی از جانب تو بر این آماجِ هستیِ ما وارد شده، خودت بهتر از هر کس می‌دانی که با این زخم چه کنی.

ضربه دیگری بر من بزن، چرا که من دیگر در پیِ درمان و مرهمی از جانب تو نیستم. اگر تمام جهان نیز نابود شود چه غمی است؟ تو خود صد جهان هستی.

تو در کلمات و شرح‌های ما نمی‌گنجی زیرا خودِ حقیقت و سرّ وجودی؛ حال که تو جانِ جان و اصلِ وجودی، چرا به جانِ من ورود نمی‌کنی و با من یکی نمی‌شوی؟

ما همچون درختانی هستیم که صنع و کارِ تو همچون بادی، ما را به حرکت درمی‌آورد. حقیقت این است که جنبشِ ما به دستِ آن باد است، هرچند که آن باد از دیدگان پنهان باشد.

به واسطه آن باد است که ما سبز می‌شویم (حیات می‌یابیم) یا زرد می‌شویم (می‌میریم و می‌پژمریم). اگر تو برگ‌های ما را هم بریزی، باز هم میوه (حاصل و نتیجه) را از تو می‌ستانیم.

در ظاهرِ باغ، اول گل و برگ پیداست، اما در باطن، اصلِ کار میوه است. تو نیز امورِ ما را طوری هدایت می‌کنی که گویی آغاز و پایان به هم گره خورده‌اند.

مشتاقم که تنها از تو بگویم و از هر چه غیر توست دست بشویم؛ اما تو خود را پنهان می‌کنی و در عین حال ما را به دنبال خود به صفِ جویندگان می‌کشانی.