دیوان شمس - غزلیات

درونِ شکستن و فنایِ خویشتن است که جانی لطیف و حقیقی نمایان می‌شود؛ همان‌گونه که وقتی این جهانِ مادی غروب می‌کند و پایان می‌یابد، جهانی دیگر در ورای آن آشکار می‌شود.

به بازار زرگران نگاه کن که چگونه از سکه‌های طلا پر شده است؛ اگرچه این طلاها حاصلِ شکستنِ معدن با ضرباتِ تیشه بوده است. یعنی رنجِ شکسته شدن، ثمره و کمال به همراه دارد.

تا زمانی که سکوت نکردی و ذهن را آرام نساختی، اندیشه‌های پراکنده دست از سرت برنمی‌دارند؛ درست زمانی که دهانِ جسمانی بسته می‌شود، دهانِ دل و حقیقت گشوده می‌گردد.

چه بسیار خانه‌ها که در طول زمان بنا شده‌اند، اما هیچ‌کدام بدون اینکه ابتدا نقشه و طرحش به صورت پنهانی در ذهنِ مهندس و معمار نقش نبسته باشد، ساخته نشده‌اند.

رازی وجود دارد که از آن نقشه‌های معماری هم پنهان‌تر است و صدها نقشِ بدیع دیگر در خاطرِ آن مهندسِ کل (خالق) و در دلِ انسانِ کامل (آن مخاطبِ عزیز) تصویر شده است.

هنگامی که دل از آلودگی‌ها پاک و صیقلی شود، آن رازِ نهانی را در می‌یابد و در آن لحظه است که آدمی به جاودانگی در قلمروِ بی‌زمانی و بی‌مکانی دست می‌یابد و دیگر طعمِ مرگِ روحانی را نمی‌چشد.

با التماس و فروتنی از شمسِ تبریزی طلبِ عنایت کن، تا شاید از آن باغِ بی‌زمانی، لحظه‌ای به ما نظر کند و ما را از این بند برهاند.