دیوان شمس - غزلیات

دوباره بازگشتی و با شوری که در دل افکندی، آرامشِ ما را برهم زدی؛ تو همانندِ داوودِ زمانه‌ای که با نغمه‌هایِ زبور (کتاب آسمانی‌اش)، جان‌ها را به وجد می‌آورد.

تو همچون سرزمینِ مصر، سرشار از نعمت و برکتی، یا مانندِ یوسفِ کنعانی، زیباییِ خیره‌کننده‌ای داری؛ اما افسوس که حالِ یعقوب (عاشق) را نمی‌پرسی و از این همه دوری و بی‌خبریِ او غافلی.

آن رستاخیزِ عظیمِ دیدار دوباره فرارسید، با تمام آشوب و سرزنش‌هایی که به همراه داشت. حیران مانده‌ام که آیا تو خودِ خورشیدی یا نوری هستی که از بطنِ آن خورشیدِ حقیقت تابیده است؟

آسمانِ بلند در این لحظه از حضورِ تو در چرخش و بی‌قراری است و زمین نیز در برابرِ این غمِ عمیق و پرشور، خاموش مانده و سر در گریبان دارد.

ای محبوبِ پری‌چهره و شیرین‌سخن که فتنه و شورانگیزیِ تو بسیار دلرباست، دلِ من از فرطِ غیرت و حجب و حیا، حتی جرئت نمی‌کند نامِ تو را بر زبان بیاورد.

وقتی خورشیدِ حقیقیِ تو طلوع می‌کند، این خورشیدِ آسمانی دیگر چرا خود را نشان می‌دهد؟ این کار تنها از روی نادانی و کوریِ آن است.

سلیمان (نمادِ قدرت و محبوبیت) دوباره بر تختِ پادشاهیِ جان تکیه زده است؛ تو نیز جانت را فدای او کن، مگر نه این است که از مورچه‌ای که هدیه ناچیزش را به سلیمان تقدیم کرد، کمتر نیستی؟

تو که در پسِ پرده‌یِ هستی نشسته‌ای، چرا رسوا و آشکار نشدی؟ این پنهان ماندنِ تو از ضخامتِ حجاب نیست، بلکه رازی است که برای هر کسی فاش نمی‌شود.

این عقلِ دنیوی که حتی تره‌فروش هم به آن اعتنایی نمی‌کند، تو آن را به عنوانِ گوهرِ گرانبها بر سر نهاده‌ای؛ بنگر که چه تضادِ عجیب و دوری میانِ جایگاهِ این عقل و ارزشِ آن وجود دارد.

آن شاهینِ شکارچی (محبوب) بازگشته تا جان‌های نیازمند را صید کند. ای جغدِ شوم (نفسِ بدخواه)، اگر از خوش‌یمنیِ او بی‌بهره نیستی، چرا از پروازِ او فرار می‌کنی؟

آن تجلیِ نورِ الهی از بارگاهِ اعلی بازگشت. ای روحِ من، همچون موسی (ع) بر کوه طور که مدهوشِ کلامِ خدا شد، نعره بزن و بی‌تابی کن.

ای قبله‌گاهِ زمانه، به خانه جان بازگشتی. سوگند به خدا که صلاحِ دین (راستیِ دین‌داری) همواره در ظهور و تجلیِ وجودِ توست.