دیوان شمس - غزلیات

اگر هنوز از لذت‌های ناپایدار و افکارِ کهنه‌ی دیشب در سرت احساس گیجی و خماری داری، به جامِ ما دست نزن؛ چرا که این باده‌نوشی و این طریق، کارِ تو نیست.

اما اگر تازه و باانگیزه هستی و از بندِ گذشته رها شده‌ای، بنشین و از این شرابِ معرفت بنوش تا از افکارِ بیهوده‌ی پیشین رهایی یابی و دیگر ذهنت را با دغدغه‌های کهنه خراش ندهی.

تا زمانی که به سنگ (بت و مادیات) دل بسته‌ای، از حقیقت و یارانِ واقعی دور افتاده‌ای؛ کسی که هنوز در بندِ سیلابِ حوادث و گذشته است، شایستگیِ پیوستن به دریایِ حقیقت را ندارد.

به دنبالِ جاه و مقام در درگاهِ پادشاهان بودن، وقتی در درون دچارِ نفاق و دورویی هستی، مانندِ این است که زنبیلِ خالیِ گدایی را با تفاخر پیشِ پادشاهی ببری.

اینکه فهرستی از کینه‌ها و انتقام‌ها داشته باشی و در عین حال بخواهی با لطف و مهربانیِ معنوی همراه شوی، مانندِ این است که بخواهی هم‌زمان در بهشتِ آرامش و شعله‌های دوزخِ خشم باشی که امری محال است.

اگر از این مسیر، ذره‌ای از زیباییِ مطلق (زیباییِ چینی) را مشاهده کنی، تمامِ پرده‌های پندار و فریادهایِ اعتراض‌آمیزِ دنیوی فرو می‌ریزد و سکوتِ پرمعنایِ حقیقت جای آن را می‌گیرد.

نه باید با خامی و بیهودگی (غوره) زندگی کرد و نه به دنبالِ سودجویی‌هایِ مادی (فروشِ سرکه) بود؛ راهِ درست، رسیدن به شرابِ خالصِ عشق است که تنها با فشردن و تحملِ رنجِ تزکیه‌ی وجود به دست می‌آید.

وجودِ تو همچون انگور است و سودِ تو در این است که تحتِ فشارِ سلوک و رنج‌هایِ سازنده قرار بگیری تا به کمال برسی؛ پس چنان رفتار کن که گویی هرگز نبودی و تنها اوست که هست.

وقتی که از تمامِ این تعلقات فرار کردی و به سوی شمس تبریزی شتافتی، آنجاست که خدا می‌داند چه بهشتِ بی‌نظیر و گلزاری از معرفت و نور انتظار تو را می‌کشد.