دیوان شمس - غزلیات

یا من دچار حیرت و سرگشتگی شده‌ام یا تو به حالتِ عجیبی درآمده‌ای که با وجودِ نوشیدنِ قدح‌های بسیار از شرابِ معرفت، حتی جامی به من تعارف نکردی.

تو خود از شرابِ عشق مست شده‌ای و من از عطرِ دل‌انگیزِ آن؛ اما باید بدانی که در محفلِ پرشکوهِ تو، حتی بویِ آن شراب نیز غنیمتی گران‌بهاست.

تو بسیاری از عاشقان را بدونِ اینکه گناهی داشته باشند کشته‌ای، اما این کشتن نه از سرِ خشم و غم، بلکه از سرِ شور و شادیِ عشق بوده است.

ای کسی که گشایشگرِ درهایِ بسته در عالم هستی و ای که یگانه آرزویِ انسان‌ها به شمار می‌آیی، چرا در کویِ ناامیدی و بی‌مرادی خانه گزیده‌ای و خود را از ما پنهان کرده‌ای؟

همان‌گونه که چراغِ پرفروغ فقط در تاریکیِ شب دیده می‌شود و درمان فقط پس از چشیدنِ درد معنا می‌یابد، این روشِ استادانه‌یِ توست که با اضداد، حقیقت را نمایان می‌کنی.

تو زبان و گوشِ مرا بر دنیا بستی تا جز غمِ تو را نشنوم و نچشم؛ اکنون دیگر نه نکته‌ای از علومِ ظاهری بر لب دارم و نه سخنی از بزرگانِ دین می‌گویم.

ای مستانی که در محضرِ او هستید، از جانبِ ما به شمسِ تبریز خدمت و سلام برسانید؛ در پیشگاهش به خاک بیفتید و از زبانِ من بپرسید: آیا ای قلبِ من، از دوریِ ما احساسِ تنهایی می‌کنی؟