دیوان شمس - غزلیات

همچون گلی که به سوی گلستان بازمی‌گردد، تو نیز به سوی اصلِ خویش می‌روی؛ هرچند ظاهراً از من جدا شده‌ای، اما بدان که جانِ من در این سفر همواره همراهِ توست.

گل‌ها و سوسن‌ها چنان مجذوبِ زیباییِ تو شده‌اند که گویی زبان گشوده‌اند تا اوصافِ تو را بستازند؛ ای کسی که چهره‌ای چون گل داری، چه خوش‌خرامان به سوی این گلزارِِ زیبایی گام برمی‌داری.

تو به سوی مستانِ حقیقت می‌روی و با لبانی که همچون لعل، شرابِ معرفت و عشق را به عاشقانِ تشنه ارزانی می‌دارند، آنان را سیراب می‌کنی.

زیبارویان و شاهدانِ عالم، همچون ستاره‌های کوچک گردِ تو می‌چرخند و تو همچون ماهِ درخشان، بر فرازِ همگان جلوه‌گری می‌کنی و پیش می‌روی.

تو که با دلی سخت و تأثیرگذار مانندِ سنگ و آهن (که جرقه آتش از برخوردشان برمی‌خیزد) گام برمی‌داری، قصد داری در کجایِ این جهان شعله‌ای دیگر از عشق برافروزی؟

ای خورشیدِ من، من در برابرِ نورِ تو ذره‌ای ناچیزم که در پرتوِ وجودت می‌رقم؛ همچون غباری که در شعاعِ نوری که از پنجره می‌تابد، به سوی تو در حرکت‌ام.

ای دل، تو باید در هاونِ فنا و نیستی کوبیده شوی تا همچون سرمه‌ای نرم و لطیف، شایسته‌ی آن باشی که شمسِ تبریزی تو را در چشمانش جای دهد و به آن نورِ حقیقت بنگرد.