دیوان شمس - غزلیات

ذات و سرشتِ انسان همواره به دنبالِ دگرگونی و امور تازه است و این تجددِ دائمی، انسانی را می‌طلبد که در راهِ حق، پوینده و پویا باشد.

اگر در پیِ آن هستی که باطن و درونِ تو شادمان و خندان شود، باید گوش‌های جانت را برای شنیدنِ حقیقت آماده و شنوا کنی.

جان‌های پاک و متعالی، طالبِ گوهرهایِ معنوی و حقیقتِ الهی (زر) هستند، اما جانِ کسی که در بندِ هوایِ نفس و حیوانیت است، تنها به دنبالِ رفعِ نیازهای مادی و ناچیز (کاه و جو) است.

عاشقانِ حقیقت همواره در طلبِ فیضِ بیشتر فریاد می‌زنند که «آیا باز هم هست؟»، اما ساقیِ ازلی (خداوند) در برابرِ این عطش، از مستانِ راهِ خود «گرو» یا بهایی که همان تسلیمِ کاملِ جان است، می‌طلبد.

همچون سیلابی که به سوی دریا می‌رود، تو نیز شتابان به سمتِ دریایِ حقیقت حرکت کن و در وجودت مجرا و بستری بساز؛ چرا که این آبِ حیات، به دنبالِ بستری برای جاری شدن است.