دیوان شمس - غزلیات

ای خورشید حقیقت، وقتی به سوی زیبایی‌های زمینی (جان‌های مستعد) تابیدی، ساختار هستی را چنان دگرگون کردی که کل کائنات در برابر عظمت تو مانند غبار پراکنده شدند.

زمانی که تو دینِ «بی‌خودی» و رهایی از منیت را آشکار کردی، شعله‌ات تمامِ مرزبندی‌های میان کفر و ایمان را در هم نوردید و هر دو را به آتش کشید.

در سراسرِ هستی، چه در عالمِ والا و چه در عالمِ پست، عشق مانند دریایی مواج جاری است و چشمه‌های جوشانِ ابدی از هر سو در حال فوران هستند.

تمام عالم از شور و آتشِ عاشقان پر بود، اما وقتی تو (معشوق اصلی) آمدی، چنان آتشِ عظیمی بودی که تمامِ آن شعله‌های کوچکِ عشق در برابر تو ناچیز گشت.

هر سحرگاه، حتی دینِ پاک و آیینِ پیامبر(ص) نیز در برابرِ قانون‌ها و تقدیرهای والایِ عشقِ تو سرِ تعظیم فرود می‌آورد.

اگر کسی نبودن و فنا شدن (بی‌وجود بودن) را نقص و کاستی بداند، برای آنان که به مقامِ فنا رسیده‌اند، مفاهیمی چون نیکی و بدی چه معنایی دارد؟ آن‌ها از این دوگانگی‌ها عبور کرده‌اند.

خاکِ پای شمس تبریزی را با فروتنی ببوس تا به چنان مقامِ والایی برسی که از تمامِ سعادتمندان و نیک‌بختانِ عالم پیشی بگیری و بر سرِ همه آنان قرار بگیری.