دیوان شمس - غزلیات

اگر امشب همراه من باشی و به خانه و دنیای خود بازنگردی، یا به قدرت و شهامت علی (ع) دست می‌یابی یا خودت به پیشوا و مقتدایی عالی‌مرتبه تبدیل می‌شوی.

به واسطه حضور و کلام من، کم‌کم عقلِ دنیوی را کنار می‌گذاری و به جنونِ عاشقانه راه می‌یابی؛ از قید و بندِ منطقِ رایج رها می‌شوی و ناگهان به مرحله‌ی عاشقانِ دیوانه‌دل قدم می‌گذاری.

عقلِ تو به خاطر استفاده طولانی فرسوده و پیر شده است؛ از این عقلِ کهنه فرار کن تا بتوانی بهارِ حقیقت و گل‌زارِ تازه و جاودان را مشاهده کنی.

تنها در وهم و خیال به سراغ من می‌آیی و باز در خیال می‌روی؛ این چه رسوایی و ننگی است که حضورت همیشگی نیست؟ این وابستگیِ خیالی، بندی محکم است که تو را اسیر نگه داشته است.

اگر بخواهند تو را با ترازوی زر (دنیا) بسنجند، اشتباه کرده‌اند؛ تو به دنبالِ زر و مال دنیا نباش، بلکه به دنبال ارزش واقعیِ جان خود باش که از جنسِ همین زرِ بی ارزشِ دنیایی نیست.

اگر پیک برای رساندن نامه می‌دود و کک هم از سر غریزه می‌جهد، بدان که کمالِ وجودیِ تو در این جنب‌وجوش‌های بی‌هدف و سرگردانی‌های بیهوده نیست.

برای رسیدن به حقیقت، نه از سرِ ترس از مرگ، بلکه با اشتیاق به سوی کعبه‌ی مقصود حرکت کن. ای جانِ من، حرکتِ تو باید برخاسته از عشق باشد، نه هراس.

شب‌ها تا سحر نزد من باش تا شبی که ماهِ حقیقت برآید و تو از مسیرِ انحرافی و همراهی با گمراهان رهایی یابی.

همه مردم ماهِ جمالِ الهی را از دور می‌بینند، اما خوشا به حالِ کسی که از نزدیک (در آغوش) با او پیوند می‌خورد و از او بهره‌مند می‌شود.

معشوق در ابتدا مانندِ خورشید، تیغِ جلال و هیبتِ خود را می‌کشد و تهدید می‌کند که اگر از این دایره‌ی عشق خارج نشوی، سرت را می‌برم (و تو را در خود فانی می‌کنم).

وقتی معشوق می‌بیند که تو در برابرِ تهدیدها عقب‌نشینی نمی‌کنی و ثابت‌قدم هستی، تو را تحسین می‌کند و می‌گوید که تو حریف و هم‌تراز و همراهِ شایسته‌ای هستی.

من خودِ تو هستم، و اگر هم نباشم، یاری‌دهنده‌ی همیشگیِ تو در شب و روز هستم؛ من از پدر و مادر و تمام خویشاوندانت به تو نزدیک‌ترم و تو را به سوی راهِ حق هدایت می‌کنم.

چه می‌شود اگر من و تو بدونِ قیدِ 'من' و 'تو' با هم یکی شویم؟ آن‌گاه ما به یگانگی می‌رسیم و این یگانگی، چشمِ مخالفان و دوگانه‌بینان را کور می‌کند.