دیوان شمس - غزلیات

بهتر آن است که از شراب عشق بنوشی و از «منِ» خود دست بکشی تا هر کجا که می‌روی، با دلی خوش و مست از فیض الهی گام برداری.

گردون و آسمان‌ها به دور تو می‌چرخند، زیرا تو حقیقت و مایه‌ی حیاتِ آن‌ها هستی. اگر تو که چون ماهِ درخشانِ آسمانی، فروتنی کنی و خود را کوچک بشماری، از قدر و منزلتت چیزی کاسته نمی‌شود.

تو ماهیِ این دریایِ هستی هستی و این دریا چنان شیفته و مستِ توست که وقتی در دامِ عشق (شست) گرفتار می‌شوی، تمامِ دریا به دنبال تو می‌آید.

بخشایش و توجهِ پادشاهان دنیوی به سوی نیستی و فنا ختم می‌شود، اما اگر تو به سوی حقیقتِ هستی حرکت کنی، تمام کائنات نیز به دنبال تو، مسیرِ کمال را در پیش می‌گیرند.

تو در راهِ دشوار و طولانیِ کمال، چنان تندرو و پیشتازی، اما با این حال، با مهربانی و مدارا همراه با کسانی که در بندِ تعلقاتِ مادی مانده‌اند، قدم برمی‌داری.

آیینِ شادمانیِ جاودانه را از شمس تبریزی بیاموز تا در مجلسی از عیش و سرور قرار بگیری که همچون بهشت، ابدی و بی‌زوال است.