دیوان شمس - غزلیات

به حرمت و حقیقتِ آن وجودِ یگانه‌ای که جان‌بخشِ تمامِ هستی است، پیاله‌ای از آن باده‌ی معرفت که خود می‌دانی چه ویژگی‌هایی دارد، برایم پُر کن.

همه چیز را زیر و رو کن و هیچ نظمی باقی مگذار تا همگان دریابند که امروز در چه عرصه‌ی پرشوری از حقیقت حضور داریم.

آتشِ عشق را به جانِ شرم و حیایِ ساختگی بینداز و آن را نابود کن؛ زیرا قلبِ عاشقانِ مست، اکنون به تسخیرِ شادیِ عمیق و نهانی درآمده است.

اکنون زمان آن فرارسیده است که دلِ از دست رفته‌مان را به ما بازگردانی و عقل‌های مصلحت‌سنج را همچون کبوترانِ جوان، از آشیانه ذهن پرواز دهی و دور کنی.

تو در میانِ جمعِ عاشقانِ پاک‌باخته، اسرارِ الهی را بازگو می‌کنی؛ چه زیباست که گنجِ معرفت، در ویرانه‌یِ نفسِ انسانِ عاشق جلوه‌گر شود.

آن شرابِ جوشانِ معرفت را در میانِ این سوختگانِ راهِ حق بچرخان، و آن غذاهای معمولیِ دنیوی (قلیه و بورانی) را نصیبِ افرادِ ناپخته و دور از عشق کن.

تو بگو که من به چه حال و مقامی رسیده‌ام، چرا که من خوب می‌دانم تو به چه جایگاهی دست یافته‌ای؛ چه کسی گمان می‌کرد که لب‌های تو بتوانند چنین حقایقی را به این سادگی بر زبان آورند؟