دیوان شمس - غزلیات

آیا حقیقتاً برای رسیدن به یک بوسه این‌گونه لرزان و بی‌تابی؟ در حالی که جانِ تو عزیزتر از این حرف‌هاست و در راهِ تقدیم کردنِ جانت، این‌چنین می‌لرزی.

آیینه‌ی دلِ تو با نفس‌های آلوده و وسوسه‌های ذهنی تیره و تار می‌شود؛ تو که در برابر آینه‌ی حق، خود را تماشا می‌کنی، به همین دلیلِ (غفلت و تردید) است که می‌لرزی.

این جهانِ مادی شب و روز میان بیم و امید در حالِ لرزش و بی‌قراری است؛ تو که خود جانِ این جهان هستی، چرا هم‌پای این دنیای فانی، تو نیز می‌لرزی؟

از آنجا که کالاهای وجودی تو در بازارِ دنیا خرید و فروش می‌شود و در معرضِ سود و زیان است، طبیعی است که از ترسِ از دست دادنِ آن‌ها می‌لرزی.

تا جایی که شکارِ تو نیز از ترسِ تو به لرزه می‌افتد، در حالی که تو خود صیاد هستی و با کمان و تیرِ تهدید، در حالی که دیگران را می‌ترسانی، خود نیز می‌لرزی.

ظاهراً مانند ماه زیبایی اما در باطن و خُلق‌خو مانند مریخ (سیاره‌ی جنگ و خون) هستی؛ تو همچون نیزه‌ای که قصدِ کشتنِ خلایق را دارد، در حالِ لرزیدن هستی.

گاهی برای فتنه‌انگیزی مانند شرابِ در حالِ تخمیر در خُم می‌جوشی و گاهی از شدتِ خشم مانند اعضای بدنِ انسانِ پرخاشگر، به لرزه می‌افتی.

دلِ انسان مانند ماه در آرزوی رسیدن به خورشیدِ حقیقتِ تو، بیمار و نزار است؛ تو که خود صاحبِ این دلی، چرا در میانِ این تپش‌هایِ اضطراب‌ناک (خفقان) می‌لرزی؟

تو که از نظرِ لطافت و جان‌بخشی مانندِ بهار و سرسبزیِ باغ هستی، باز هم مانند برگِ پاییزی از بادِ خزان می‌لرزی.

مردم مانندِ برگ هستند و تو (با قدرت و کلامت) همچون بادی هستی که آن‌ها را می‌لرزاند، اما ظاهراً صف‌شکن و قدرتمندی و در باطن و پنهان، خودت نیز در تزلزلی.

تو قصری از شیرینی و لطف هستی که هر کس به تو برسد بهره‌مند می‌شود، اما در عین حال سقفِ صبری هستی که از بارِ سنگینِ گرفتاری‌ها و مشکلات می‌لرزی.

از آنجا که کوه قاف (مظهر یقین و استواری) راسخ و بدون لرزش است، اگر تو مانند کمان می‌لرزی، به این دلیل است که در گمان و تردید گرفتار شده‌ای.

سخنت را قطع کن و ای کسی که بر اساسِ گمان سخن می‌گویی، خاموش باش؛ چرا که به دلیلِ همین حرف‌های بی‌پایه و فال‌بینی‌هایِ دروغین، مانند زنان (به کنایه از ضعف) می‌لرزی.