دیوان شمس - غزلیات

در سحرگاه، ندايی شگفت‌آور که گویی از موجودی برتر از پریان برآمده بود، مرا فراخواند تا از بندِ «منِ خویش» رها شوم و در فضایِ بی‌خودی و غرق‌شدگی در حق، گام بگذارم.

به دلم رو کردم و گفتم: چه مژده‌یِ شیرینی! این ندا چنان قدرتی دارد که می‌تواند به خاکِ سرد و افسرده‌یِ وجودِ من، جانی تازه و حیاتی معنوی ببخشد.

تمامی ارواحِ پاک و آسمانی در انتظارِ تو هستند، پس چرا تو ای سالک، حقیقتِ درونی‌ات را بیدار نمی‌کنی و به سویِ آن جانِ جانان (خداوند) پرواز نمی‌کنی؟

در جایگاهی که حقیقتِ مطلق (آن ماهِ زیبا) بر تو تجلی می‌کند، گناه است که چشم از او برداری و به این سو و آن سو (دنیا و مافیها) نگاه کنی.

اگر قرار باشد مثل پشه‌ای با هر بادی به هر سویی پراکنده شوی، دیگر شایسته نیست که خود را در شمارِ «همایان» (پرندگان بلندپرواز و سعادتمند) بدانی.

دل خود را از تهدیدهای آدم‌های پست و فرومایه نترسان؛ چرا که اصلاً شایسته نیست که این فرومایگان را حتی به قیمتِ یک تکه کاه بخری و برایشان ارزشی قائل شوی.

دلم تلاش می‌کرد تا با حیله‌ای از غمِ عشق فرار کند (سر از عشق بپیچد)، به او گفتم: ای نادان، اگر سرت را هم ببری (خود را نابود کنی)، باز هم از غمِ عشق رهایی نمی‌یابی.

شمس تبریزی با نگاهی کج (پر از جذبه و معنا) به خیالم نگریست، من در برابر این شکوه از خود بیخود شدم و با حیرت گفتم: چه نگاهِ شیرین و دلربایی!