دیوان شمس - غزلیات

اگر از سر دلتنگی و بیزاری از من که عاشقی شیدا هستم فرار می‌کنی، بهتر است دستت را از کشمکش‌های بیهوده بازداری و با پشیمانی و ندامت به سوی جان و حقیقتِ درونی‌ات بازگردی.

از آن پندار و خیال باطلی که تو را به دنبال خود کشیده و گمراه کرده است، دست بردار. اگر از این تعلقات دل نکنی، سرانجام از شدت پشیمانی دست خود را به دندان خواهی گزید.

به سوی آن معشوق حقیقی رو کن و از او بپرس که ای سرور و بزرگِ ما، مرا به چه جایگاهی می‌بری؟ چرا که آسمان هرگز ماه و وجودی به این زیبایی و کمال ندیده است.

او بدون هیچ چشم‌داشتی رخ نموده و خود را به تو نشان داده است؛ گمان مبر که این وصال به آسانی میسر است، دچار اشتباه شده‌ای! باید رنج سفر و جستجو را در پهنه‌ی عالم به جان بخری تا قدر آن را بدانی.

این دنیا همچون پیرزنی بدبو و فرتوت است که تنها نقابی زیبا و چادری نو بر چهره کشیده است؛ در ظاهر فریبنده و دلربا، اما در باطن آلوده و رسواست.

هرگاه به سراغ این دنیای پیر و فریبنده بروی، بخت و اقبالِ جوانی‌ات تو را سرزنش می‌کند و می‌گوید: ای ذلیل، برو به همان جایگاهِ پست و حقیر که شایسته‌ی آن هستی.

هوس‌ها و خواهش‌های نفسانی تو را نسبت به رای و حقیقتِ من فریب ندهند؛ چه بسیار کاخ‌ها و بناهای باشکوهی که به خاطر کجیِ اندیشه و باطل‌گرایی، ویران و نابود شدند.

مشتاقم که تو را نصیحت کنم، اما زبانم از سخن گفتن بازمانده و قفل شده است؛ من با سکوت و خاموشی، حقیقت را به تو می‌آموزم که از هر سخنی گویاتر است.

این همه ترس، دورویی و تردید برای چیست؟ مگر نه اینکه تو اکنون در پناه حمایت و سایه‌سار این استاد و پیر بزرگوار قرار داری؟

او تو را می‌ترساند تا ترس‌های درونی‌ات از بین برود و وجودت پاک شود؛ او تو را می‌گزد و سختی می‌دهد تا سرانجام شیرینی و حلاوت حقیقت را بچشی.

شمس تبریزی فراتر از آن است که چون شمعی در برابر باد خاموش شود یا از نظر پنهان گردد؛ اگر تو در تاریکی شبِ جهل هستی، چرا به دنبال طلوع روز می‌گردی؟ نور او همیشه در جانت حاضر است.