دیوان شمس - غزلیات

به حقیقتِ عشق چشم بدوز تا به بلوغ و کمال معنوی برسی. با افراد بی‌شور و بی‌معرفت همنشینی نکن، چرا که سردی و بی‌حسیِ وجودِ آن‌ها به تو نیز سرایت می‌کند و گرمایِ عشقت را می‌گیرد.

تنها به ظاهر و صورتِ عشق بسنده نکن، بلکه به دنبالِ حقیقتِ آن باش. کمالِ کارِ عاشقی در این است که با عشق هم‌درد شوی و رنجِ آن را با جان و دل بپذیری.

تو مانند کلوخی سنگین، به تنهایی توانایی پرواز به عالمِ بالا را نداری. تنها زمانی به سوی آسمانِ حقیقت می‌پری که غرور و منیتِ خود را خُرد کنی و به خاک‌ساری و افتادگی برسی.

اگر تو پیش از مرگِ طبیعی، خودخواهیت را در هم نشکنی، سرانجام مرگِ جبری تو را درهم می‌شکند. اگر به آن شیوه شکسته شوی، فرصتِ رسیدن به کمال و تبدیل شدن به گوهری یگانه و جاویدان را از دست خواهی داد.

وقتی برگِ درخت زرد و پژمرده می‌شود، ریشه‌ی آن همچنان تازه و سبز باقی می‌ماند. تو چرا به زردی و رنجِ ظاهریِ عشق قانع شده‌ای؟ عشق باید ریشه‌ی وجودِ تو را سرسبز و زنده نگه دارد، نه اینکه تو را پژمرده کند.