دیوان شمس - غزلیات

اکنون زمان آن فرا رسیده که با آن روحِ روح‌بخش یکی شوی؛ مانند پرنده‌ای زیرک و هشیار باش که با هر دو پا محکم به شاخه‌ی حقیقت چنگ می‌زند.

قلب و جان خود را همچون درختان در برابر نسیمِ بهاریِ لطفِ حق بگشا، چرا که بادِ پاییزی (عوامل مادی و دوری از معنویت) برای تو چون زهر کشنده است.

با لبخندِ شیرینِ حقیقت، وجود خود را سراسر شیرینی کن؛ چرا با دیگران بر سرِ تلخی‌ها و کدورت‌های دنیوی و صفات ناپسند می‌جنگی و ستیز می‌کنی؟

در زیر دیوارِ حصارِ تن و خودخواهیِ تو، گنجینه‌ی گران‌بهای حقیقت نهفته است؛ اگر تو از میان برخیزم (یعنی از «خود» و منیت دست بشویی)، این گنجِ پنهان آشکار خواهد شد.

گوهرِ وجودِ ازلیِ تو در خاکِ این بدنِ مادی ریخته شده است؛ اگر دست به کار شوی و با غربالِ مجاهده و تلاش، هستیِ خود را بیزی، آن گوهرِ ارزشمند آشکار می‌شود.

تیغِ جان و اراده‌ی خود را از نیامِ بدن بیرون بکش؛ چرا که این شمشیرِ تیزِ معنوی، چنان قدرتی دارد که می‌تواند قرصِ ماه (عامل حیرت و جهل) را از شدتِ تیزی به دو نیم کند.

با این شمشیرِ برّان به میدانِ ابدیت وارد شو و همچون کسی که بر اسبِ تندرو (شبدیز) سوار است، از محدودیت‌های شب و روز (زمان و مکان) فراتر برو.

آبِ حیات (دانش و فیضِ الهی) را از چشمه‌ی حقیقت به سمتِ دلِ خود جاری کن؛ چرا که جانِ انسان در خلقت، همچون کاریزی است که آبِ زلال را از اعماق به سطح می‌آورد.

اگر به تنهایی توانِ این راه را نداری، به سوی شمس‌الدین تبریزی فرار کن و به او پناه ببر؛ چرا که او از نظرِ روح، متعلق به عرش و آسمان‌هاست و از نظرِ بدن، در تبریز حضور دارد.