دیوان شمس - غزلیات

این روزها با شیوه‌ای شگفت‌انگیز شطرنجِ عشق را بازی می‌کنی و دامی عجیب و بسیار شگفت‌انگیز برای صیدِ دلم می‌گستری.

اگر تو دلت را سخت کنی و بر این جفا پافشاری نمایی، چه کسی می‌تواند جان خود را از دست تو نجات دهد؟ و اگر به همین رویه ادامه دهی، چه کسی می‌تواند سر (و هستیِ) خود را حفظ کند؟

حکم و اراده تو چنان است که حتی در خونِ شهیدانِ راهت نیز می‌رقصد و این مرگ و نیستی برای تو همچون بازی کردن با گربه‌ای ساده است که مرگ برایش بازیچه‌ای بیش نیست.

عاشق که از رفتارهای متناقضِ تو به تنگ آمده، نسبت به تو بدگمان می‌شود و دوری می‌گزیند؛ چرا که تو در عینِ بخشش و لطف، دوباره نقشه‌ای تازه و آغازی متفاوت برای رنجِ من رقم می‌زنی.

من همچون «نی» هستم که از دمِ تو نفس می‌گیرم و می‌نالم؛ با این حال سکوت می‌کنم و کمتر ناله سر می‌دهم تا کسی گمان نبرد که او نیز شریکِ این عشق و هم‌دمِ توست.

اگر نایِ وجودم ناله کند، بویِ خوشِ لبان تو از درونش به مشام می‌رسد و همین ناله، رازِ پنهانِ ما را فاش می‌کند.

ای معشوق، تو که این‌گونه با سوز و گداز ناله می‌کنی، اگر هدفت راهزنی و فریفتنِ دلِ من نیست، پس چرا این‌قدر خوش‌نوا و با کلامی دلربا سخن می‌گویی؟

بدان که هر آوازی، گواهی بر یک حقیقت نیست و هر خبری نشانه راستی نیست؛ اگر تو حقیقتاً محرمِ آن راز هستی، باید معنایِ نهفته در این پیام را درک کنی.

ای دل، از خود و از بندِ اندیشه‌های شخصی رها شو و تهی باش؛ چرا که «نی» نیز تنها زمانی توانست با نی‌نواز هم‌دم شود و همنوا گردد که از درون خالی شد.