دیوان شمس - غزلیات

در جمع و محفلِ ما شخصی حضور دارد که با جاذبه‌اش دل‌ها را می‌رباید؛ او پرنده‌ای آگاه و مرشدی داناست که درمانِ تمامیِ دردهای ماست و وجودش نعمتی است شگفت‌انگیز.

در صفِ همراهانِ ما کسی است که حصارِ عادت‌ها و عقلِ ظاهری را در هم می‌شکند؛ به محضِ اینکه از نگاهِ او نوری می‌تابد، پنجره‌ی دل باز شده و روشناییِ حقیقت نمایان می‌شود.

این چه جامِ معرفتی است که از سرچشمه‌ی ابدیت و بقا لبریز شده است؟ گویی جانِ من چنان از آن نوشیده که اکنون تشنه‌ی جاودانگی گشته و تمنایِ زندگیِ ابدی در آن پدیدار شده است.

هر کسی که بر دلش زنجیرهایِ غم و اندوه بسته شده است، به یمنِ برکت و دولتِ وجودِ او، گره از کارش گشوده می‌شود و به آزادی و رهاییِ شگفت‌انگیزی دست می‌یابد.

این چه سحر و افسونِ عجیبی است که مردم از درکِ حضورِ او محروم مانده‌اند؟ یا شاید این چهرة زیبا همچون ماه، پشتِ ابری از پنهان‌کاری و مصلحت پوشیده شده است.

این ماهِ تابان از کدام عالم به این قالبِ جسمانی و تنِ خاکیِ ما آمده است که با ظهورش، دل از جایش کنده شده و به سرزمینی فراتر از مکان سفر کرده است؟

وقتی دل از فضایِ پندارگونه و دنیایِ مادیِ فانی رها شد، در درونِ یک هسته‌ی کوچک و ناچیز، ساختمانی وسیع و جهانی عظیم را به تماشا نشست.

در آن فضایِ معنوی، از در و دیوارِ این خانه، زیبایی‌هایِ هشت بهشت در پرتوِ حضورِ آن روح‌افزا و جان‌بخش جلوه‌گر شد.

ای شمس تبریزی، ما را از کشمکشِ میانِ ترس از عذاب و امید به پاداش نجات ده تا در فراتر از این دو، حالتِ تازه‌ای از معرفتِ ناب و حقیقتِ فرابشری سر برآورد.